Etikedoj

, , , , , ,

Tio eventuale okazas laŭ mi. Jes, mi skribas denove pri nia teamo de IJS. Mi pensas, ke ankaŭ tiuj kelkaj homoj, kiuj profesie laboras por Esperanto kelkfoje perdas entuziasmon, aŭ devas ion alion fari por povi daŭrigi la laboron. Ne nepre temas nur pri Esperanto, sed tamen. Mi jam skribis pri tio plurfoje, ke nia teamo estas bunta, sed ĝenerale studanta, kaj tio signifas, ke aprilo kaj majo estas malfacilaj monatoj rilate al laboro. Ankaŭ mi dronis ĉe la universitato. Ni simple devas koncentriĝi al la vivo, kiun ni havas ekster IJS. Tio kompreneble montriĝas tiel, ke leteroj ne estas responditaj, aferoj ne priparolitaj, kunsidoj ne okazas, organizado ne daŭriĝas. Mi rolas kiel kunordiganto, kion mi faru? Ĉu mi skribu leteron, hej, homoj! Bonvolu respondi, komenci labori! Ĉu mi estu severa, rigora? Ĉu mi estu ĉarma, kaj petegu? Ĉu mi skribu unuope al ĉiuj? Mi pensas, ke mia kelkfoja ĉagreniĝo ankaŭ rilatas al la distanco inter ni.

Kiam oni vere povas kiel ajn konekti, sed ne persone tio estas por mi malfacile. Mi ĝuste la personan flankon ŝatas de la laboro. Do, kion fari, se organizado ne moviĝas antaŭen? Ĉar tio okazas. Mi decidis skribi leteron. Jes, mi timis, ĉar mi ne povas esti 100% certa pri mia teamo. Kelkajn mi konas sufiĉe bone, sed plurajn ne, kaj la retleterumado ne helpas. Ni komunikas, sed ni ne povas trinki kafon kune. Kaj tio terure mankas al mi.

Ĝoje mi povos veturi hejmen kaj ni havos kunsidon kun sufiĉe multe da homoj. Sed antaŭ tio mi decidis skribi tiun leteron. Estas pli facile tiel. Mi komprenas, ke ĝuste pro tio, ke mi estas nova por kelkaj homoj, tiel pli malfacilas ekkoni aŭ fidi min. Laŭ mi prefere oni komencu per fido kaj poste eblas perdi ĝin, sed ne estas mia decido kiel la aliaj rilatas al tiaj demandoj. Ĉar entuziasmo daŭras por kelkaj homoj ĝis kiam oni vere devas komenci labori, por aliaj ĝis la unuaj malfacilaĵoj, ĝis la unuaj kritikoj, aŭ la unuaj promesoj, kiujn oni bezonatas fari post divido de taskoj.

Nia teamo estas iomete timema, hontema. Ankoraŭ ne kuraĝas sole elpensi, fari taskojn sen mia helpo, gvidado aŭ klara peto. Tio estas kompreneble malfacile, ĉar malrapidigas la organizadon, kaj klare mankas kuraĝigo de antaŭaj jaroj aŭ organizaj spertoj. Ekzemple malgraŭ tio, ke mi vivas eksterlande, plej multo de la teamo vivas aŭ en aŭ en la proksimeco de Budapeŝto. Ili povus renkonti de si mem kaj alvoki min skajpe. Kial tio ne okazis? Mi pensas, ke ili eĉ ne pensis pri tio. Videble estas ĉe ni la kutimo, ke unu centra persono estas bezonata. Ne, mi ne mian gravecon priskribas ĉi tie. Mi parolas pri tio, ke la teamo alkutimiĝis al unu ĉefo, kaj homoj ĝenerale ne kuraĝas proponi aferojn aŭ alpreni taskojn. Pli simplas atendi kaj vidi kio okazas. Sed aferoj okazas pro ni! Ni kreas ilin! Niaj ideoj bezonatas!  

Mi esperas, ke mi povos eble instrui aŭ montri, ke nur tiuj ne fuŝas, kiuj faras nenion. Mi devas pri tiu frazo tre ofte pensi, ĉar ĝi estas tiom prava. Bezonatas memfido, ke novaj ideoj povas sukcesi.

Do kio estis la respondo al mia letero? Venis multaj respondoj! Ne al la letero mem, sed al preskaŭ ĉiuj aliaj leteroj kun la gravaj enhavoj. Kiom mi ekĝojis kiam post reveno de la tuttaga universitata studado atendis min 11 retleteroj! De pluraj homoj! Tiom daŭris mia zorgo. Mi ne plu estis laca! Kaj mia entuziasmo reiris al 100%. Indas paroli pri la problemoj kaj zorgoj, klare.

 

Advertisements