Virinoj ĉie, ĉiu tage – longe vivu!

Etikedoj

, , , , , , ,

Feliĉan tagon de virinoj al ni! Kompreneble vi povas pensi: sed Stela, tio ja pasis antaŭ 3 semajnoj, vi nur ne ĝisdatigis vian blogon intertempe. Jes, tio estas vero, sed la ideoj neniam ĉesas svarmi en miaj kapoj rilate al projektoj, artikoloj (vidu la sekvan Kontakton, vi trovos ion de mi en ĝi – espereble), novaj podkastoj, intervjuoj kaj pliaj kreativaj aventuroj. Do, nur pro tio, ĉar mi lasas la ideojn iom kreski en mia kapo, tio ne signifas, ke mi ne aktive okupiĝas pri nia movado alie(l). Legi plu

Advertisements

Denaskuloj inter si – intervjuo kun Gunnar R. Fischer

Etikedoj

, , , , , ,

Finfine, mi sukcesis intervjui la unuan personon por mia podkasto! Persone, vidante unu la alian kaj babilante dum horoj antaŭ, dum la surbendigado kaj eĉ poste. Mi pensas, ke tio estas la donaco de la movado al denaskuloj. Tiuj amikecoj kiuj povas kaj povis komenciĝi de junaĝo kaj ankoraŭ daŭras. Miaj amikecoj komencas atingi la 20-25 jarajn jubileojn, kaj tio estas magie.

GunnarStela1

Gunnar kaj Stela en Rotenburg/Wümme – Internacia Seminario 2001/2002

Mi ĝuegis tiun babiladon kun Dĵ Kunar, kaj por ke vi ankaŭ povu bone kompreni ĉiujn referencojn menciitajn, mi decidis preni la tempon fari liston kun mallongaj klarigoj aŭ ligiloj. Eble por eŭropanoj estas pli facile koni ĉiujn movadaĵojn, sed ni ja kelkfoje parolis pri aferoj, kiuj estas 10-20-30 jaraj jam.

Denaskulo: Esperanto-parolanto de sia naskiĝo, unu aŭ ambaŭ de la gepatroj parolis la lingvon al infano de la komenco.

GunnarStela2

Gunnar kaj Stela en Horány, Hungario dum IJS 2014

Tendaraj Tagoj: 3-peca kajero por instrui Esperanton al infanoj, ankaŭ estis renkontiĝo.

Pasporta Servo: gastiga servo per Esperanto tra la mondo.

IS: Internacia Seminario: unusemajna renkontiĝo organizita de GEJ ĉirkaŭ la nova jaro, inter la 27-a de decembro kaj 3-a de januaro.

GEJ: Germana Esperanto-Junularo

IJF: Internacia Junulara Festivalo – organizita de la italoj, ĉirkaŭ pasko.

Ivo Lapenna: eksa prezidanto de UEA

Jovanotti – L’obelico del mondo:

Elektronika Kompilo: 70 minutoj da aktuala elektronika muziko (tekno, trenco, denco, drumenbaso kaj triphopo de 10 bandoj kaj Dĵ-oj el 8 landoj).

Muzika tagĵurnalo de Kunar nuntempe kaj antaŭe.

Gunnar skribas ĉi tie pli pri Esperanto-muziko en la movado.

Muzikistoj menciitaj: Johnny M, Martin Wiese (Martin kaj la talpoj – Pli ol nenio), Kimo, JoMo – kelkfoje jOmO, Inicialoj DC, Esperanto Desperado, Persone, Amplifiki – la albumo menciita: Tute ne gravas.

Gufujo: inversa ideo de trinkejo. Vi povas trankvile trinki teon kaj babiladi en agrabla ĉambro, kiu estas lumigita per kandeletoj. Se vi bezonas ripozan momenton dum festema aranĝo, vi iru al la gufujo.

La Bamba: dancado en cirklo. Flirtado kaj kisado estas parto de ĝi!

Bonan aŭskultadon al vi!

Native Esperanto Speaker – Esperanto, A Natural Language (Part 2)

Etikedoj

, , , , , , ,

Hello, and welcome back! This is the second part of my series about what it is like to be a native Esperanto speaker. Just to get you into the mood I start with two little gems: I am so native that I started walking during an Esperanto event, and even my first word was in Esperanto: vidu! As the tram was passing by I pointed at it and said: look! So, let’s dive in and entangle even further the sometimes challenging relationships of what languages I use and with whom.

As established in the previous blog post, my father was French, and my mother is Hungarian. It made sense to them that when we are together, we would all speak a language that everyone understands. My father never learned Hungarian – if you are unfamiliar with it, Hungarian is considered to be one of the most difficult languages to learn. My sister was not a native Esperanto speaker. How is that possible? Legi plu

Native Esperanto Speaker – The Jubilee Child (part 1)

Etikedoj

, , , , , ,

Hello! Probably you have found this article by looking for experiences of native Esperanto speakers. Or you were just interested whether they exist at all. Maybe, you have seen this video online that has also me in it or you tumbled into the reddit AMA several of us did a few years ago. You googled me and ended up here. Less likely you read my story in the Subcultures comic book about Esperanto by Dan Mazur or the one by Daniel Tammet. Now you are here, and welcome! You are on a blog that is about the Esperanto-community. All the other articles are in Esperanto, because I write about ourselves for ourselves. It is a reflection of my experiences, what I see and also commentary on the topics and events in the Esperanto world.

I am making an exception here to post a few articles in English, because I see the need to explain a few things about native Esperanto speakers. I see many things that are not true, many people are in disbelief that we do exist. So I am here to just tell you about what the experiences of native speakers are like. The truth is what we natives have most in common is that we are all different. We do not share the same stories. Our parents did not decide to teach us Esperanto for the same reason. We do not even talk the same amount, or to the same parents, or in the same situations in our daily lives at all. Honestly, all our stories are very different. The backgrounds, the cultures, the countries, the other languages we speak, I mean literally I cannot think of anything that makes us a group to an outsider apart from the language we share. My mom disagrees, she thinks that we natives were all born into intellectual families. She might be right, I don’t know.

Legi plu

Denaskaj rakontetoj

Etikedoj

, ,

pagxo112

El la libro de Daniel Tammet

“Paĝo 112.”

“Kio?”

“Cent dek du.”

“Ĉu vere?”- demandas mi kun hezito en la voĉo foliumante la libron.

Jes, tie estas mia nomo: Stela, sociologue… La libron aĉetis mia edzo dum ni pasigis semajnfinon en Parizo. Li nepre volis viziti librovendejon. Mi surpriziĝis. Mi tute forgesis pri la libro, malgraŭ la longaj intervjuoj, kaj poste mia reciprokita peto: la sukceso intervjui Daniel post kiam ni finis la laboron kun mia historio.

Kiam mi ankoraŭ havis mian antaŭan facebook-konton kelkfoje mi skribis denaskajn historietojn. Ili montris kiajn demandojn aŭ reagojn ricevas tiuj personoj kiuj estas denaskaj Esperanto-parolantoj. Kutime amuzaj aferoj okazis/as al mi, ofte mi devas klarigi, ke ja mia vivo kiel denaskulo ekzistas, jes, tio estas vera afero. Kelkfoje okazis interesaj intervjuetoj, babiladoj, sed vere malofte tiaj, kiuj profunde tuŝis min.

Sed se iu mencias al mi iam ajn mian patron tio certe tuj iras al mia koro.

Legi plu

Sonĝo realiĝas

Etikedoj

, ,

“Mi ne komprenas, kial mi devas al vi klarigi dum la unua tago de IJK, kiam la partoprenantoj jam estas ĉi tie, ke havi organizantejon en la gufujo estas malbona ideo!” “Vi ne seriozas, ke vi volas movi ĉiujn amasloĝejumantojn al la 3a etaĝo?! – mi kriante en mia sonĝo pasintnokte. Jam la dua fojo sinsekve, ke mi havas tiom buntan vivon en mia kapo.  kaj matene mi vekiĝis tutlace. Videblas, ke miaj pensoj vere estas ĉirkaŭ la organizada temo en la pasintaj kelkaj semajnoj.

Ne hazarde. Mi kutime laboras tutsole. Preparas kaj pripensas miajn podkastojn kiel unu tasko de la semajno, surbendigas ilin, poste sonmastrumado de Melono (dankon!), kaj mi alŝutas kaj afiŝas ilin en kelkaj lokoj. Tio estas multe da laboro, sed mankas la kerna afero, kio igas organizadon ĝojplena afero por mi: la kunpensado kun aliaj homoj. Dum la pasinta JES persone kaj poste aliĝante al la aktivaj diskutoj en diversaj telegramaj grupoj mi havis la eblecon vere engaĝiĝi en la temo kun multe da homoj. Mi ne plu estis sola. Mi pensas, ke ideoj pli boniĝas per diskutado. Ĉiu ideo. Eĉ jam komence tre bona ideo pli fajniĝas, detaloj aldoniĝas aŭ per helpemaj demandoj pli klariĝas la volo kaj la celo je ajna parto de la organizado.

Sidado sole, tajpado ĉe la komputilo kompreneble sufiĉe bone funkcias – mi ja lasas al mi tempon rememori miajn spertojn kaj strukturigi kion mi volas diri pri io ajn. Sed ĉiam post la surbendigado venas eĉ pliaj ideoj kaj la komentoj: kial vi ne parolis pri tio? Sed ne eblas ĝis la fino pli bonigi la podkastojn. Ne estas tempo por tio. Se ni en profesia teamo farus la tuton novaj epizodoj aperus pli rapide kaj eĉ pli bonkvalite sendube.

Do, pro tiuj spertoj, mi tre ĝojas, ke baldaŭ mi sukcesos fari ion, kion mi volis ekde la komenco de #LaBoRen! Mi povos intervjui mian unuan gaston, kaj tio finfine estos persone! Kiel vi scias, mi jam faris plurajn intervjuojn por tiu ĉi blogo. Tiuj estas miaj plej ŝatataj pecoj, ĉar pli bone montras la valoron de Esperanto laŭ mi. Interŝanĝo inter du aktivuloj – kelkfoje en la sama tereno ni laboras – kelkfoje kun similaj vidpunktoj, kelkfoje tute ne. Sed ni babiladas kaj montras ion novan pri unu la alia. Ĉefe tion, kiom bone oni povas komuniki kaj malkovri per Esperanto. Mi jam antaŭĝojas, ke mi povos demandi aferojn de spertulo. Kolekti la temojn kiujn mi volonte pridiskutos kun iu ajn, kiujn tiom interesas kiel okazigi bonajn renkontiĝojn, kiel min. Eĉ se kelkfoje aspektas tiel, mi tute ne estas sola en mia pasio! Mi planas prezenti al vi plurajn aktivulojn de la movado.

Kompreneble nun, mi ne diros tuj al vi, kiun mi intervjuos. Estu surprizo!

Intervjuo aŭskulteblos en februaro sur la retpaĝo de #LaBoren (aŭ Stitcher, Podcast Addict).

Tradicioj

Etikedoj

, , , , , , ,

Korekto: intertempe la podkasto jam aŭskulteblas sur Podcast Addict.

Iu konstatis dum la JES plenridante, ke Esperantistoj eĉ pli sankte gardas tradiciojn ol la ekstremdekstruloj ie ajn en la mondo. Oni ofte ŝercas pri tio, ke Esperantio estas sekto, aŭ almenaŭ tiom tradiciema kiel ajna kutima religio. Mi certe kulpas je tio. Mi iris al JES serĉante tradiciojn, volante havi la samajn spertoj dum novjara evento kiel antaŭ 15 jaroj. Kelkaj restis, kelkaj bedaŭrinde ne, mi lamentas. Ĉefe tiuj rilate al la novjara balo.

Kiam mi aliĝis al la JES mi decidis, ke kia ajn estos la organizado (mi vidis la malbonajn antaŭsignojn), kion ajn oni faros dum la semajno mi simple volos partopreni ĝin kiel eble plej bone. Mi volos ĝui, ke mi reestas en Esperanta etoso post tiom multe da tempo por tuta semajno. Kaj tio estis ekzakte kion mi faris. Mi sciis kio estos fuŝite, kio povos eventuale funkcii, ĉar mi jam estas sperta organizanto. Miaj antaŭpensoj ne fiaskis, ĝuste tiuj aferoj ne funkciis, aŭ malbone okazis kiujn mi pridiskutadis en mia kapo dum la vojo en la trajno. Sed la diferenco estis, ke la tuta afero ne interesis min, mi ne volis zorgi pri tiuj fuŝoj. Kaj mi sukcesis nur observi, ne reagi. Granda defio por mi.

DSC_0560

Ni provis fari tiun foton proksimume 8 foje. Ni ridegas en ĉiu.

Estas belege denove brakumi amikojn, kiujn vi fakte eĉ ne scias kiam lastfoje revidis, sed tiu rideto estas la sama kion vi ĉiam rememoris. Mi sciis, ke mi ekkonos novulojn ankaŭ dank’ al amikoj, kiuj nepre volis, ke mi renkontiĝu kun siaj novaj amikoj. Estis belega semajno. Vera festado de longtempa amikeco kun karuloj de mia mondo. Se vi ne ŝatas legi ĝendolĉajn rakontojn pri amikoj, do ĉesu legi nun.

Kutime mi skribas mian organizan analizon de la evento en mia blogo, sed ĉar mi nun jam havas podkaston, mi decidis iom eksperimenti, fari ion novan. Do, se interesas vin miaj teknikaj laŭdoj kaj plendoj pri la semajno en Pollando aŭskultu miajn komentojn en mia retejo. Aŭ en Stitcher, kaj baldaŭ havebla ankaŭ sur Podcast Addict, se de tiuj lokoj vi ekhavas viajn podkastojn.

Antaŭ la JES mi volis:

  • danci iam dum la tuta nokto (Jes! Ĝis la lasta kanto en la diskejo dum la nova jaro. Dankon Gunnar por la kantoj!)
  • babiladi trankvile kun amikoj en la gufujo (Dankon Bertilo, estis agrablege post tiom longa tempo.)
  • drinki kaj babiladi kun amikoj en la trinkejo (Alekĉjo, kiel ĉiam, amo al vi.)
  • movadumi  (Miaj sesioj kaj babiladoj pri organizado de renkontiĝoj donis al mi bonegajn ideojn kaj mi vere dankas la kontribuon de ĉiuj. Eĉ de tiuj, kiuj nepre volis plendi al mi pri la fuŝa organizado de JES. Tio estis kelkfoje lacige, sed ne gravas.)
  • finvenkumi (Ĉar mi ĉiam rekonsideras finvenkismon dum renkontiĝoj. Mi ja devas. Tiam tiuj renkontiĝoj neniam plu ekzistus. Iom triste, ni ĉiam konstatas.)
  • diboĉi (La kvanto de bieroj kaj ŝaumvino kiun mi drinkis… Mi fieras.)
  • manĝi tradiciajn polajn manĝaĵojn en tradicia restoracio (Jes, jes, jes! Plurfoje: bigosz, szaszlyk, salatoj, pierogi kaj barszcz, #porĉiam.)
  • kanti la hungaran himnon novjare (Iom da resisto de la hungaraj junuloj, sed finfine ni kantis eĉ du foje. Nian terure malĝojan himnon eĉ en rok’n’rol versio, estis tiom bonhomure. Kaj poste ni fotis la hungaran teamon kun ne hungaroj. Tradicio+++)
  • krokodili kun la hungaroj (Mi de tiom longe ne vidis ilin, ke mi kapablintus nur kun ili esti la tutan semajnon. Kaj plej parte jes, mi estis. Sed dankon miaj karaj, parte la etoso de JES estis dank’ al ni!)
  • vendi la sakojn (Nekredeble kiom malmulte da ŝanco mi havis fari tion. Elpaki, deĵori, babiladi pri projektoj krom la sesioj de LaBoRen… Mi vendis 7 el 13 – tute ne malbone, la resto aperos sur la retpaĝo de #LaBoRen. Dankon por la subteno de la aĉetintoj!)
  • festi naskiĝtagon de panjo (Tute ne iris laŭ plane pro la longeeeega vespera-nokta programo de la koncerto-trinko-manĝo-nokto-Internacia vespero*nokto. Finfine ni manĝis la kukon la sekvan tagon posttagmeze. Kaj milfoje dankon Carsten, ke vi kantigis la publikon por ŝia naskiĝtago. Mi estas tre dankema pro tiu belega ideo! Kaj vi estas unu el la plej bonaj moderatoroj kiun Esperanto-renkontiĝoj iam ajn havis. Vi devos doni ideojn kaj konsilojn en mia podkasto al la venonta generacio.)
  • disdoni JarKompasojn (Ili tiom rapide malaperis, ke mi vere devintus printi pli. Mi tion ne povis scii antaŭe. Do la sekvan fojon mi scias. Dankon por la entuziasmo pri tiu ĉi projekto!)
  • foti miajn amikojn (Malfacilege. Por fari bonajn fotojn vi bezonas vian okulon, vian cerbon. Drinkado ne estas tiom bona ideo, ĉar la rezulto estos malreviga. Sed, tamen mi sukcesis kelkajn bonajn fotojn fari. Mi alŝutos ilin poste.)
  • travivi la karavanon (10 – jes, DEK trajnojn ni devis kapti tien kaj reen, konektojn ne maltrafi. Ni sukcesis. Ambaŭ direkten. Pfff. Dankon Roĉjo por la planado!)
  • partopreni prelegon (Ankaŭ sukcesis. Bone, nur duonon, sed tamen.)
  • iom diskonigi pri #LaBoRen (Pro la sesioj tio relative bone funkciis. Mi tute ne havis energion fari apartajn afiŝojn por ĝi. Bedaŭrinde. Sed okazas. La sekvan fojon.)
  • ne kritiki la renkontiĝon (Malfacile, sed tamen mi estis tiu, kiu daŭre trankviligis la homojn: ĝuu la etoson. Jes, mi komprenas, jes mi scias, sed ĝuu kion vi povas.)
  • ĝui la etoson (Mi faris.)
DSC_0534

Grupfoto post la hungara himno noktomeze. Unu el miaj plej ŝatataj tradicioj!

Kaj mi povas fiere diri, ke ĉion mi sukcesis fari, kompreneble donacante horojn ĉe la altaro de la Dio de Dormado. Mi ne multe dormis dum la tuta renkontiĝo, kaj ĝuste tio estis la plano. Mi certe ne iris dormi antaŭ la 3a matene, sed poste nur jam je la 6a-7a, ju pli da tempo ni pasigis en JES. Estis bonege. Kiu bezonas dormi, ĉu ne?

Post la JES kiun mi organizis, kaj pro la persona bojkoto de la posta nun mi revenis novjare al Esperantio. Estis bona decio.