Povus esti (pli) Simple…

Etikedoj

, , , , , , , ,

Nun mi finfine devus esti ĝoja. La libreto pretas, ili estas en Roterdamo, la larĝa plubliko povas ĝin ekhavi, uzi kaj revigligi la komunumon de Pasporta Servo.

Kaj ne. Mi estas tiom nesatigebla persono. Nur mi simple ne komprenas. Mi ne komprenas kial ne eblas havi iun klaran solvon por kunlaboro? Mi komprenas, ke la laboro de Pasporta Servo estas tro por unu persono. Tial ni laboras en teamo. Ankaŭ tion mi komprenas, ke se projekto sukcesas ĉiam alvenas kritikoj, komentoj kaj enviaj personoj. Ne estas mia unua projekto en Esperantujo… Kritikoj povas alveni de tiuj, kiuj antaŭe devintus finfari la libreton, sed mem ne sukcesis kunmeti la adresoliston. Tiuj, kiuj ne komprenas kiel libreto en 2017 povas servi la Esperanto-komunumon. Tiuj, kiuj ne komprenas kial Pasporta Servo entute ekzistas, se estas aliaj pli bonaj kaj grandaj retejoj kun la sama oferto. (Ne, ne estas aliaj retejoj anstataŭ PS. Mi povas al vi diri, ili ne servas la saman publikon kun la samaj kriterioj kaj promesoj.)

Mi devas diri, ke mi treege fieras, ke ni fakte sukcesis liveri la libron post 6 jaroj da neaperado. Kun Baptiste donante multege da horoj, tagoj, noktoj, semajnoj, monatoj de nia tempo ĉefe senpage – mi devas tion aldoni – ĉar oni ja ne plendu, se dum 2 monatoj estas partatempe dungita por pretigi la libron, ĉu ne? Mi engaĝiĝis en la projekto meze de oktobro, vidante, ke granda parto ne estos preta, se mi ne negocas kun TEJO por helpi Baptiste, ke duontempe mi povu labori pri la libreto.

Tio estis 2 monatoj da duontempa dungado de la 6 monata laboro, duone plentempe nedungita. Nun mi fakte povus komenci plene koncentriĝi serĉi laboron, sed ja ekestas problemo pri la liverado de la libro al la gastigantoj. Kompreneble aperis multege da defioj dum la produktado de la libreto. La kontaktado de la gastigantoj, helpantoj. La traktado de la neresponditaj leteroj. Ordigado de la leterkesto, kaj komencado „de nulo”. Tio estis la 200 leteroj (bone, ni estu precizaj: 191) kiuj bezonis traktadon. Kelkfoje homoj demandis: sed kial vi respondas nun? Mi demandis ion antaŭ jaro kaj duono… Jes, mi transprenis ankaŭ la sociajn retejojn, kaj rigardis kiaj neresponditaĵoj kaj perditaj informoj aperis tie.

Tiuj estas la enuaj detaloj. La malantaŭa laboro estas nevidebla, tiu sklava laboro, administrado kaj vere malrapida rekonstruado de la fido de la gastigantoj, kiuj eble eĉ ne memoris, ke ili iam ofertis tranokteblon al Esperanto-parolantoj. Fakte ne nur tio, sed mi parolas vere pri la bazoj. Trovado de informoj pri la produktado de la libro, havi ideon pri la tempo kiom aferoj devus teorie daŭri, informoj pri kiom da libroj oni printis en 2011. La bezonataj brikoj por la konstruado…

Denove mi nur povas tiom skribi, ke mi tre ĝojintus pli ofte kaj pli detale rakonti pri la proceso, ke ni ĉiu povu lerni el ĝi. Sed mi timis. Estis klare en mia kontrakto, mi ne rajtas rakonti pri enaj sekretoj. Sed ja kio estas ena sekreto aŭ informo pri la laboro? Klare mi ne disdonos pasvortojn, kiuj igas mian laboron ebla. Sed ĉu mi povintus esti maldungita por rakonti kiom ne volas (aŭ povas?) kunlabori UEA kaj TEJO por aperigi la libron? Kiom neniu fakte volas efektive revivigi la projekton ĉar ili ĝenerale tute ne pensas, ke indas libron aperigi? Ke kiam fakte la libroj estas liveritaj oni tamen ne volas zorgi pri la dissendado al la gastigantoj aŭ antaŭmendantoj kiuj ja indikis, ke interesiĝas pri la libro? Ke nun jam oni ne povas certi, ĉu ajna gajno reiros al la PS-projekto?

Klare, nun estas aliel. Ĝis nun la gastigantoj ĉiuj ricevis senpage la libron. Tre baza, dankema sinteno de UEA-TEJO, sed tamen finance tio estas granda stultaĵo. Oni tamen almenaŭ bazan prezon pagu por ĝi, ĉar oni tute bankrotas tiun projekton. Kaj nun, kiam la libro estas liverita, oni tamen ne volas okupiĝi pri tio. Bele. Eĉ nun mi riskas tion, ke kiel ĉefredaktoro de la libro mi ruinas per mia blogero mian 6-monatan laboron. Sed mi nun jam vere pensas, ke ne indas silenti. Fakte mi pensas, ke neniam indas silenti. Ni ne helpas Pasportan Servon, nek aliajn projektojn per silentado. Se homoj atentas, ili ja komprenas, ke estas problemo en la malantaŭo, kio simple signifas: la projekto ne gravas sufiĉe, ke oni fakte solvu la dissendadon de Roterdamo. Kaj mi tute sincere povas diri, ke eĉ mi ne scias kial oni ne volas helpi rilate al tio. Ĉu indas demandadi kial, kiam oni klare diris, ke ne okupiĝos pri tio? Mi pensas, ke ne. Nun, laŭ la nuna stato aspektas tiel, ke devos preni parton de la libroj al Germanio, kaj persone dissendi de tie. Se ni rigardas al aferon laŭ simpla merkatika vidpunkto: tiuj, kiuj antaŭmendis, (t.s. helpis nian laboron per indikado de la volo aĉeti) devus unue ricevi la libron, ĉu ne? Kiel danko. Kiel aprezo de subteno. Antaŭ la aliaj uzantoj povas ekhavi siajn ekzemplerojn. Sed ne. Nun ili devas atendi.

Kial? Ĉar la respondo estis ĉiam: mendado, sendado de la gastigantoj tra TEJO. Post la tria retletero skribite: kion pratike tio signifas? Kion signifas mendado tra TEJO, se ĉio estas fakte tra la retpaĝo de UEA? Ne, mi ne ricevis klaran respondon. Nur konfuzitajn respondojn. Kaj kio estas la moralo de la tuta afero? Ke mi bedaŭras. Ke mi denove tion vidas, ke bonega projekto restas sen propra subteno de tiuj, kiuj povus multege gajni de la tuta afero.

Mi vidas, ke sendependa projekto multe pli bone funkcius, restus malpli da prokrasto, atendado por permesoj de homoj, kiuj teorie zorgas pri la projekto, sed praktike scias nenion pri ĝi. Jes, tio estas la realo. Evidente personaj informoj de tiom da homoj oni fidas nur je grandaj Esperanto-organizoj. Se mi nun subite dirus: ni sendependiĝu kaj malgranda grupo kiel fondaĵo aŭ kiel ajn komencu trakti la tutan aferon… ĉu homoj fidus nin? Fakte, nekonscie ili jam nun faras. Ĉar praktike la du E-organizaĵoj, teorie la plej grandaj ne vere partoprenis en la tuta afero. Tamen, mi devas aldoni, ke kiam la libro estis preta, do la presado kaj liverado devis okazi tiam aferoj iris glate kaj rapide.

Se projekto gravas oni trovas vojon por subteni ĝin, por trovi la rimedojn, solvojn. Kiel ekzemple gravas al TEJO la KER laboro, la ekstera aspekto de Esperanto. Fakte al UEA mi tute ne scias kio gravas, mi simple ne bone komprenas kian laboron faras tiuj asocioj. Jes, kuraĝas mi diri tion tiel, ke mi laboris por ili. Mi vidas, ke multfoje tiuj, kiuj ne havas la sperton kaj talenton estas en pozicioj. Kelkfoje aktivuloj dezirus labori, sed ne ricevas la subtenon. Kelkfoje oni faras tre bonan laboron, tre pasian laboron, sed ni scias, ke unu-du tre talentaj aktivuloj tute ne sufiĉas. Bedaŭrinde tro ofte mi vidas, ke nur la persona gajno igas iun aktivulo en la Esperanto-komunumo. La eblo vojaĝi, vidi la mondon kaj pretendi, ke oni fakte intertempe aktive laboras por la movado.

Tial mi speciale malĝojas pri Pasporta Servo, ĉar ĝi vere estas projekto, kiu ekzistas de 50 jaroj, kaj meritus grandskalan financan kaj aktivulan subtenon. Multege da homoj plendis pri la neaperado de la libro. Nun ĝi estas ĉi tie, kaj ne eblas (ankoraŭ) aĉeti ĝin por tiuj, kiuj fakte gastigas, kaj volonte havus ekzempleron por si mem. La du plej grandaj asocioj ne organizas (eĉ ne pensas pri…) granda bonveniga festo por la reaperado de la libro. Oni eĉ povus uzi la 100-an datrevenon de la forpaso de Zamenhof por speciale kunligi la gravecon de la komunumo. Ĉiu kiu uzas PS-on havas bonajn memorojn rilate al ĝi. Kaj ne nur kiel gasto! Multege da Esperanto-parolantoj ŝatas gastigi, bonvenigi homojn en siajn hejmojn, kaj tiel vojaĝi iom la mondon.

Evidente la retejo bezonas renovigon, pli bonan uzeblon, mondmapon, aliajn opciojn. Estus bone havi tian paĝon, kie eblas diskonigi amuzajn PS-historiojn, vere bone povi plani vojaĝon kaj ĝenerale ankaŭ rete esti parto de la komunumo, malgraŭ tio, ke PS vivas pro la vivaj-vojaĝaj kontaktoj. Kiam mi sentas min iom pli ripozita kaj entuziasma, mi vere havas multajn ideojn, kaj kredas je la sukceso, kaj ĝenerala entuziasma sinteno de la E-parolantoj al la tuta projekto. Sed fakte kio okazus, se nenio okazus? Ĉu gravas? Do, la unua instinkto estas: kompreneble ĝi gravas! Sed la dua fakte estas: ne. Ĉar nenio okazas, se oni ne daŭrigas projekton en Esperantujo. Eble oni iom malrapide forgesas pri tiuj, kiuj pliajn homojn tuŝis, kiel ekzemple PS, sed fakte ne multo okazas. Tio estas tiom deprimiga, kiel ĝi sonas. Nun, ke la libro aperis kompreneble oni demandas min (fakte ne nur min, sed ĝenerale en la diversaj kanaloj la teameton) pri la futuro. Kio estas la sekva paŝo? Mondmapo, aliaj opcioj en la retejo? Kiu zorgos por PS 2018? Do, ja tamen estas interesiĝo.

Fakte, kompeneble estas interesiĝo. Multege da individuoj skribas al ni, demandas kaj volas envolviĝi pli. Sed la afero estas, ke mi persone volas iomete ripozi, kaj ne pensi tro pri la sekvaj paŝoj. Kiam mi jam laboros plentempe kontraŭ salajro kaj ne sentos min malbone, ke mi tiom multe da tempo pasigis kun PS sen vera aprezo de tiuj, de kiuj pleje gravus mi pripensos kiel kaj kion fari. Ĉar tio estas la problemo, tiu projekto vere bezonos apogon por plu ekzisti. Povus esti pli simple kunlaborante. Sed estas ne.

Ses jaroj da kritikado, kaj mi iras nenien

Etikedoj

, , , , , ,

Pli ol du monatoj pasis ekde mi lastfoje skribis… Jes, estintus bone pli frue fini la Pasporta Servo libreton, sed aspektas tiel, ke la internacia virina tago donacas al mi tion. Unue mi devas verki artikolon por Revuo Esperanto pri ĝi, kaj poste mi kompreneble pli detale (kaj kun iom pli da kritiko) rakontos miajn spertojn rilate al tiu ĉi projekto.

Hodiaŭ markas jam la sesan jaron, ke mi skribas mian blogon. Mi iras nenien. Ne mankas renkontiĝoj, aŭ interesaj kunlaboroj pri kiuj indas skribi. Ekzemple mi pensas, ke estas vere amuze kaj brile, ke la telegrama komunumo estas tiom aktiva. Almenaŭ la grupoj en kiuj mi partoprenas havas multe da konversacio. Se vi volas ekzerci la lingvon, tio estas la vojo por vi! Kiom interese estas tiel havi Esperantajn konversaciojn ĉiu tage! La alia afero estas, ke el la Egalecen-grupo aspketas tiel, ke ni kreos la unuan klare feminisman Esperanto-renkontiĝeton. Sed, ŝhhhh, tio estas sekreto. (Vere! Eble mi estos duonmortigita, ke mi skribas pri ĝi nun.) Temas pri semajnfino de maksimume 30 homoj, kiuj laboros pri temoj strikte rilate al feminismo kaj Esperanto. Hieraŭ mi finis la skizadon de la semajnfina programo, kaj ni vidu, ĉu ni vere sukcesos kunorganizi tiun renkontiĝeton. Momente la labornomo estas FEK’. Mi lasas al vi diveni kial…

Malgraŭ tio, ke mi ankaŭ ricevis belegan bukedon de tulipoj, mi ne forgesas, ke pri kio temas Tago de Virinoj. Persone, mi festos sabate kun la marŝado en Amsterdamo, kaj organizos ankaŭ klubon por junaj virinoj tiun tagon. Do, kion mi deziras por la Esperanto-komunumo?

  • organizantojn, kiuj emas lerni pri kiel GLAT-igi siajn renkontiĝojn,
  • multajn GLAT-anojn envolvi en E-renkontiĝojn, ke ankaŭ la ideoj de GLAT-anoj pli forte aperu en la renkontiĝoj,
  • partoprenantojn, kiuj komprenas la profundan signifon de respektema konduto en E-renkontiĝoj (tiom da negativaj perfortaj memoroj subite inundas mian cerbon… mi ne volas tion al la nunaj 18 jaruloj…),
  • prilaboritan terminologion pri feminismo, por ke ni povu pli bone diskuti pri ajnaj temoj, kaj kompreni pri kio ni parolas,
  • specife feminismajn renkontiĝojn, kiu eblas gikumi rilate al niaj interesoj

Kaj kompreneble estas multe ne E-rilataj deziroj, kiujn mi havas kaj volonte realigos iom post iom.

Feliĉan virintagon al vi! Ek al la laboro!

 

 

 

 

Estas malfacile sincere gratuli…

Etikedoj

, , , , , , ,

Mi ne povas sincere bondeziri al la organizantoj de JES. Kompreneble mi volas, ke la partoprenantoj bonfartu, estu bona festo dum la semajno, kaj bonetosa silvestro ĉi vespere. Evidente, mi – kiel la antaŭa kunordiganto – ne povas ne pensi pri tio, ke normalkaze mi nun devus esti en Germanio. Mi ne ĝojas pri tio, kaj la afero daŭre ne estas facila. Eĉ ne post jaro. Se vi rigardas la organizan teamon nur du personoj estas la samaj, du ĉeĥoj! Neniu el inter la poloj! Ĉiuj kernaj roloj estas de homoj, kiuj eĉ ne partoprenis la pasintjaran renkontiĝon en Eger. Tio montras kiom bona la kunlaboro estis de la germana flanko. Neniu dankis, ke ni donacis jaron da ripozo kaj tempo por prepari la sekvan JES. Neniu respondis al retleteroj, kie mi ofertis transdoni la spertojn, la statistikojn por la sekva jaro. Nek kontaktis min, kiam mi persone babiladis kun helpanto dum IJF. Tio estas kunlaboro laŭ GEJ. Ni ne forgesu, ke al la pasinta JES ne estis kavarano, kaj nun jam klare videblas, ke multege da homoj simple bojkotis la eventon en Eger.

Estas tre malfacile sincere diri, havu bonan semajnon! Fartu bone, estu sukcesaj! Mi, stultulo, kiu eĉ volis rekomenci la JES-fonduson, ke kelkaj partoprenantoj iom pli malmultkoste aŭ senpage povu partopreni. Kiu volis havi veran kunlaboron kaj eĉ doni parton de la gajno al GEJ por eventuala pluhelpado de la evento. Supozeble la IJK en Wiesbaden estis tiom sukcesa, ke ili ne bezonas nun jam financan helpon de iu ajn… Ne kiel antaŭ kelkaj jaroj, kiam la iam sukcesega kaj forta-modela GEJ disfalis pro plena fiasko de JES-organizado.

Estas malfacile sincere bondeziri… Mi rediras, neniu eĉ partoprenis la JES pasintjare el la nunaj organizantoj. Kiujn mi demandis por kontribui ĉiu kvazaŭ kabeis de la junularo, tiajn respondojn ni ricevis. Nun, subite ĉiu reaktivas. Tio estas bona afero por la movado, fia kontraŭ tiuj, kiuj savis tiun damnan renkontiĝon, kiu tute ne meritis savadon. Mia koro doloras, kaj mi ne ĝojas pri tio. Ju pli mi aktivas en la Esperanto-movado des pli seniluziita mi estas. Mi simple ne komprenas kial oni faris la bojkoton kontraŭ la hungaria JES, kial oni ĉie kvazaŭ profunde silentis pri ĝia ekzisto? Ni organizis anstataŭ vi, por helpi, vin, stultuloj! Mi diras al vi, la renkontiĝo estis tre bonetosa, sed esti vere malmulte da homoj kompare al la antaŭaj jaroj (kaj pro tio, ni preskaŭ tute bankrotis, kiun ni evitis nur pro mia malvarma kapo). La preteksto, ke ĝi estas for’… Ĉu vi vidas kie ĝi estas nun? Ke busoj ne iras jam eĉ fruvespere al la ejo? Paisntjare la trajnoj iris ĝis malfrua nokto, kaj la ejo estis 10 minuta piediro de la haltejo, ne 6 kilometroj… Pretekstoj, putinaj, malfortaj pretekstoj… Tio estus la minimumo, ke GEJ dankas nian laboron, kaj videble, neniu el la pola teamo estas inter la nunaj organizantoj. Kial vi volas perdi la spertajn kunlaborantojn? Aŭ se ne gravas la kunlaborantoj, fakte la spertojn… Kial vi ne haltis por momento vidi, kio okazis pasintjare, eble iel komuniki? Ĉu vi pripensis kian servon ni faris al vi, kara GEJ? Ne, ĉio daŭriĝas, kvazaŭ nenio okazintus en 2015. Jarfino plene ignorebla. Kio okazintus, se vi ne havintus la helpon? Evidente, vi ne konas la prezon de tiu helpo. Kaj unu el la plej malbonaj decidoj de mia vivo estas lasi min esti konvinkita, ke ni helpu pri JES. Kiel gesto, tio estintus la minimumo, ke GEJ invitu la antaŭajn orgaizantoj, kiuj savis iliajn pugojn. Same, kiel mi invitis ilin, ke venu, kaj ripozu en Hungario, nun, ke ne devos vere kontribui en la laboro, se tro lacas post la IJK. Estas malfacile sincere bondeziri… Mi scias, kiom fia estas, kiam iu intence volas fuŝi vian renkontiĝon, kiun vi tiom longe antaŭpreparis, ne, tion mi tute ne volas, sed estas malfacilege sincere bondeziri…

Plurfoje dum la jaro kiam mi repensis al mia nova jaro, mi ne memoris, kie mi fakte festis ĝin. Kiom stranga estas la memorkapablo de persono tiom subpresi la sentojn kaj tiel okazas, ke kelkaj aferoj estas forgesitaj. Ĉi foje mi denove festos la novan jaron en Amsterdamo, sed kun la ĝoja aldono, ke mi ne devos poste tuj translokiĝi al Belgio por eklabori. Mia laboro ĉe TEJO finiĝas hodiaŭ. Strange. La laboro pri Pasporta Servo kaj IJS nun komenciĝas. La retpaĝo de JarKompaso plene Esperantigita. La projektoj atendas unu post la alia. Ni nur havu iomete pli bonan jaron ol 2016. Tamen, tio ne estos malfacile, la legenda IJS, la unusola renkontiĝo, kiu meritas mian atenton kaj laboron revenas. Do, ni jam nun komencu trinki al 2017! Feliĉan novan jaron!

Soifo

Etikedoj

, , , , ,

Jam estas pluraj semajnoj, ke mi revenis de KKPS, la dua renkontiĝo, kiun mi ne mem organizis aŭ helpis en la pasintaj mi-ne-scias-kiom-da jaroj. Ĝi multe evoluis ekde la pasinta tempo, kiam ĝi estis en la sama ejo, en Delft (2012). Ĝi estis agrabla renkontiĝo, sed ne vere memorinda. La ekskurso estis la sama, biciklado kun bona distanco kaj bela pejzaĝo. Bona ekzemplo por tio, ke tio funkciis ankaŭ pasintfoje, do ne indis ŝanĝi. Ni eĉ ĉi foje havis bonan veteron, kaj bongustan manĝaĵon. Alia pozitivaĵo estis la Pos-Amiko, ĝi estas 4-paĝa ĵurnaleto de la evento, vere amuza kun saĝaj ŝercoj en ĝi. Unika por KKPS, mi ĉiam ridas legante la novaĵojn de Koko. Evidente vi devas almenaŭ iom koni la junularan movadon por kompreni la tuton, sed eĉ sen tio indas legi ĝin. Vidu la lastan numeron ĉi tie.

La trajnkaravano estis klare komunikita, registrita. La organizantoj ankaŭ ofertis rabaton por aldone kunportitaj littolaĵoj kaj dormosakoj, samtempe donante ilin al homoj, kiuj ne povis/volis kunporti. Pri la peto por kunporti ŝildotenilojn multaj ĝojis, dirante, ke oni havas multe hejme, kaj ĉiukaze oni gardas nur la paperetojn post la Esperanto-renkontiĝoj. Al mi tio aspektis iel hazarda solvo, al mi ne plaĉis la ideo. La trinkejo estis malmultkosta kaj simpla. Tre bone farite. Pri la uzado de steloj mi ĉiam miras. Mi daŭre ne komprenas kiel tio utilas, nun mi havas stelojn ĉe mi.

Kio ne estis bone, aŭ ni diru tiel povas esti konsideritaj kiel maltrafitaj eblecoj de la evento estas fakte la tempo kiam ĝi okazas. Oni emfazas, ke temas pri halovino, kaj ke oni festos halovinon, sed oni fakte ne vere faris tion. Do, jes, homoj sufiĉe multnombre vestiĝis en kostumoj, ŝminkis ktp. Sed poste ne estis dancado, vera konkurso, voĉdonado pri la kostumoj aŭ ajna vere freneza-timiga-festa etoso. Nur homoj sidis kun bieroj ĉe tabloj en kostumoj. Ekzemple estis tie la kukurboj, kiuj ne estis uzitaj por fari konkurson pri ĉizado de kukurbo-vizaĝoj. Aŭ oni povintus simple fari ŝminkan konkurson, ludon rilate al tio. Klare la organiza teamo ankoraŭ ne estas sufiĉe matura por tio. Ili tre bone zorgis pri la bazaĵoj: akceptado, manĝado, ekskursoj, sed ankoraŭ ne havas la bazan sperton por iom altigi la nivelon. Mi devas aldoni, ke eĉ havi la bazaĵojn estas multege da laboro. Mi scias.

Alia afero, pri kio mi jam skribis rilate al la IJF ankaŭ: ne bonas havi trejnadon dum evento. Kiam partoprenas ĉ. 40-50 homoj renkontiĝon kaj vi havas trejnadon por ĉ. 16 homoj, samtempe kunsidon de unu grupo, kaj de alia, paralele havi 4-an programeron estas simple malbona ideo. Mi forte kontraŭas trejnadon dum Esperanto-renkontiĝoj. Por la etoso tio tute ne funkcias. Trejni estas tute aparta afero. Kaj la monon oni ricevas por okazigi la trejnadon, ne partopreni ian eventon. Eĉ du programeroj estas iom streĉaj, ĉar temas pri malgranda kvanto de homoj en unu loko. Sed tio ankoraŭ povas eventuale funkcieti. Tamen, kiam ĉiu estas kune, tiam indas fari ion bonan, envolvan. La celo estus fakte esti kune, ĉu ne?

Do kiam la interkona vespero havis kvizon interesis min kiel la organizantoj solvos tiun defion. Se ĝi bone sukcesas, homoj tre bona amuziĝas, se estas tede, malfacile ktp. la partoprenantoj kutime ŝatas plendi pri ĝi. (Bone, partoprenantoj ŝatas plendi ankaŭ pri la bonaj aferoj…) Mi ĉiam tre entuziasmis pri kvizoj, ĝis kiam mi unufoje iom malbone sukcesis dum IJS, kaj tiam almenaŭ por iom da tempo ne plu volis mem pripensi aŭ gvidi ajnan ludon. Kompatindaj organizantoj faris ekzakte la saman eraron kiel mi antaŭ 3 jaroj. Simple elekti ludon/kvizon kun tro komplikaj reguloj por teamoj, kaj ĝenerale kun grupoj kun relative multe da komencantoj ne funkcios. La vespero estis tiom konfuza, malrapida kaj nekomprenebla, ke mi eĉ konsentis trinki varman bieron por iel resti ĝis la fino. Mi ne vere komprenas kiel, nia teamo hazarde gajnis la aferon je unu poento. Mi pardonpetis poste, ĉar ni vere ne volis gajni. Estis interesaj, bonaj partoj de la vespero, sed bedaŭrinde la malbonaj/malinteresaj/nefunkciantaj estis multe pli. Sperto, kiu helpas al vi lerni. Antaŭ 3 jaroj miaj multe pli facilaj reguloj ne bone funkciis, do mi sciis, kiam mi aŭdis la regulojn dum KKPS, ke tio simple estos konfuza. Vi certe volas legi ekzemplon, kaj mi ankaŭ ŝatas praktikon por montri kio ne funkcias.

Ne bone funkcias tro demandi pri la Esperanto-movado. Novuloj scias nenion, kaj ili ne devas scii ion ajn, sed certe devas esti envolvitaj en la ludo. Eĉ parolantoj ne nepre konas detalojn de la movado, aŭ vere nur surface. Se vi demandas nur pri tio: pretiĝu por klara fiasko krom la kelkaj entuziasmuloj-nerdoj. Tro malfacilaj reguloj (pli ol unu): fiasko. Tro da demandoj pri la lando, kie estas la renkontiĝo, eĉ se oni devas nur elekti el 3 ebloj: fiasko. Ne estas interesa nur diveni, sen vere povi pripensi, ke oni povus iel certi pri la respondo. Tro malfacilaj Esperantaj-gramatikaj-vortaj demandoj: fiasko. Simplaj reguloj: bone! Drinkado-ludoj (modestaj): jes! Simplaj, amuzaj karto aŭ lertecludoj: certe! Klara kaj facila lingvouzado kun vortoj: kial ne?

Mia kazo el IJS 2013: estis demando, ke en la pasintaj 10 jaroj kiuj naciecoj estis TEJO-volontuloj en Roterdamo. Kaj se oni sciis la nomojn de la personoj, do aldonaj poentoj. Mi ne sufiĉe bone pripensis kiel doni la poentojn, do homoj, kiuj iomete tro volis gajni fuŝis la ĝojon de la ludo pro mia eraro. Tiu estis nur parto de la ludo, sed tamen. Kelkfoje homoj forgesas, ke temas nur pri ludo. Prefere ne faru tiujn opciojn pri aldonaj poentoj. Estu klare kio, kaj nur tio ricevu poentojn, sendepende de pliaj respondoj ktp. Ne estas juste por la novuloj kaj jes, estas homoj, kiuj prefere fuŝas la ludon por ĉiu ol ĝui la vesperon, kaj eventuale malgajni poentojn. Sed mi devas diri, la afero doloris al mi tre. Mi multe preparis por la vespero. Mi multe laboris pri ĝi, mi ĝojis kunlabori pri ĝi kun novuloj en la organiza teamo. Kaj parte ne funkciis. Mi eĉ nun iom malĝojas, kiam mi pensas pri ĝi. Krom tiuj aferoj kaj kelkaj fuŝoj (evidente) tiu somera renkontiĝo estis unu el la plej bonaj kiujn mi iam ajn organizis aŭ partoprenis, la etoso estis tiom agrabla, kaj – neforgesebla.

KKPS ludero el 2016: Oni unue ricevis la demandon, poste devis la grupoj decidi kion oni pensas, kiom da bonaj respondoj oni povas doni al la demando? (Ekzemple kiom da IJK-oj estis en urbo, kiu komenciĝas per iu litero?) Hm, kiel oni povas tion juĝi, se oni ne scias la literon? Ĉiu diris nombron nur por povi daŭrigi la ludon. Do poste oni ĵetis per kubo, kiu havas 20 flankojn kaj nur tiu grupo rajtas ludi, kiu diris la plej altan nombron, ke povas diveni plej multe da urboj kie estis IJK-oj. Poste la kubo havas numeron, kiu korespondas kun literoj. Kelkfoje kun pluraj, ĉar ja estas pli da literoj en la aboco ol 20. Oni atendas ĝis la teamo pripensas, ĉu scias sufiĉe da urboj. Tio daŭras unu minuton, ĝis la aliaj faras praktike nenion. La aliaj grupoj atendas. Aŭ atentas? Poste se la respondoj ne bonas, oni ne gajnas poentojn kaj iras al la sekva teamo kiu vetis la duan plej grandan nombron por eltrovi pri la urboj. Oni ĵetas, atendas denove minuton kaj vidas ĉu la teamo sukcesis aŭ ne. Se estas 5 teamoj, kaj vi estas tiu, kiu vetis plej malmulte, vi do atendas, ĉu la aliaj sukcesas.

La demando estas tre preciza, oni devas imagi ĉiujn literojn kaj IJK-urbojn. Komencanto eble konas la lokon de 1-2 urboj, aŭ eĉ ne unu. Ne povas aliĝi al la ludo, kaj multo de ĝi estas atendado. Repensante pri la reguloj nun, tajpante ilin mi iĝis nervoza kaj iritita. Imagu surloke. Ĉiuj demandis: kion ni faras nun? Kiu ĵetas? Ĉu ni nun ludas aŭ ne? Parte ankaŭ pro la manko de mikrofono, kaj la fakto, ke la demandoj, reguloj ne estis projekciitaj. Estintus pli facile kompreni kio okazas. Mi foriris por biero, atendis la revenon de trinkejestro kaj eĉ babiladis iom, poste revenis al mia teamo, kaj ni daŭre ne ludis. Eble la reguloj ne estis precize tiel, sed laŭ mia memoro io tre simile. Proksimume 4 paŝoj kaj plejparte nur movadaj temoj. Multaj spertuloj jam tute ne volas partopreni interkonajn vesperojn, do vi povas imagi, ke eĉ pli alte estos la nombro de novuloj, komencantoj, malspertuloj…

Oni povas lerni multe el tiuj spertoj. Fari multe pli rilate al halovino, envolvi homojn, kaj plisimpligi regulojn por kvizoj ekzemple plibonigos la sekvan KKPS-on. Kaj nepre forgesu organizi paralelan trejnadon. Estis etoseto, sed ĉefe pluraj apartaj grupoj pro la trejnado, aparte la skoltoj… do, estis nur semajnfineto. Kaj mi soifas.

Mi jam tre soifas. Mi volas havi tian senton kiel dum IJK en ’99 – do bone, tio ne eblas, neniam plu estos tiom nekredebla IJK, kiel en Veszprém tiam. Eĉ nun mia koro komencas pli rapide bati kiam mi pensas pri ĝi. Aŭ la sveda IJK en 2003 en Lesjöfors, vere bonega etoso, vetero, ĉarmeco, svedeco, loko kaj homoj, programo, ekskursoj, festado. Bonega. Aŭ pluraj IS-oj en Germanio, ekzemple tiu en Wetzlar, la IJS en Tiszafüred, en 2013. Mi partoprenas junularajn E-renkontiĝojn ekde preskaŭ 20 jaroj, kaj ne multe estis vere bonaj. Mi aŭdis pri tre bonaj IJF-oj, la 3 kiujn mi partoprenis ne estis aparte bonaj. Tiu en Bolsena en 2001 estis ĉarma, sed tamen. La pasinta brrr.

Pri la tuta afero mi skribas pro tio, ĉar ankoraŭ aŭguste mi babiladis kun nederlanda amikino, kiu estis organizanto en la granda skolta kunveno de Japanio en 2015. La ĵamboreo kunhavis pli ol 30mil homojn, ĉefe junulojn. Imagu la organizajn kapablojn, kiuj bezonatas por la okazigo de tiom grandega evento! Ĝi ja ne hazarde okazas nur ĉiujn 4 jarojn, kiel la olimpikaj ludoj. Sed tio estas la ideo. Kiam oni devas atendi, oni ne ofte havas ion, oni ja komencas soifi.

Momente la junulara Esperanto-movado tute ne estas sufiĉe forta por okazigi bonkvalitan IJK-on ĉiu jare. Ne nun malfortiĝis, tio okazis jam antaŭ almenaŭ 8-10 jaroj. Mi ne vidas veran ŝanĝon aŭ evoluon al plifortiĝo. Por havi veran internacian kunlaboron, kio estas IJK aŭ JES oni bezonas pli da homoj, kiuj kapablas bone organizi. Manpleno da aktivuloj ne sufiĉas. Se IJK ne okazus ĉiu jare, nur ni diru ĉiujn 2 jarojn (mi ne atendus 4, kvankam estus interese vidi kiom da homoj venus), pli da homoj venus kaj ĝenerale interesiĝus pri tiu evento. Pli volus nepre partopreni, kontribui, sperti kaj ĉeesti. Kaj, evidente eĉ pli grave: estus pli da tempo plani ĝin, kaj helpi al la organizantoj intertempe, varbi kaj bone informi. Bona laboro postulas multe da pripensado kaj tempo. Mi fakte pensas, ke homoj ne soifas, ĉar ili eĉ ne scias kion signifas suferi post bonega Esperanto-renkontiĝo. Iom post-droga sento, mi konstatas tion plene. La alia afero, kiun mi devas trakti estas, ke reta komunikado ne egalas al kunesto. Estas damne trompa afero. Oni kvazaŭ sentas konektitaj, sed tio estas falsa sento de konektiĝo. Antaŭ tro longe okazis al mi, ke mi babiladis tutan nokton Esperante en la gufujo, trinkejo, ludejo, antaŭ la manĝejo, ekstere, kie ajn… ne rimarkante, ke la suno leviĝis intertempe. Kiam vi iras dormi nur post la matenmanĝo… Ho, mi tre soifas.

Miaj larmoj fluas

Etikedoj

, , , , ,

Serioze, mi ne estas sufiĉe Esperanta nerdo por esplori sufiĉe da retejoj en Esperanto, pri Esperanto kaj tio videblas. Mi scias, ke tiu retejo neniel estas nova, aŭ por kelkaj amuza, sed miaj larmoj fluas, kiam mi legas ajnan artikolon de tiu ĉi retpaĝo.

Pleje plaĉas al mi tiu enskribo en eta bildo: “*Rimarku: kritikemo danĝeras en Esperantio. Publike kritiki povas kaŭzi al vi ricevon de merdpluvo.” (fonto kaj retejo)

Jes, mi jam ricevis merdpluvon. Konfirmite.

P.S.: Mia kunikleto nomiĝas Joga. Kia signo! Kaj nun mi reiras iom ridi.