Somero sen Esperanto

Etikedoj

, , , , , , , , ,

Ne, tamen ne eblas havi someron vere sen Esperanto, ĉar mi ĉiukaze almenaŭ skribe komunikas sufiĉe multe kaj daŭre pensas pri la aranĝoj kaj spertoj de la pasinta jaro. Mi pensas pri tio, ke post pluraj jaroj ĉi somere mi tute ne partoprenis, kunorganizis aŭ faris ion ajn rilate al E-renkontiĝoj. Kaj tio estas vere stranga sento. Komence de la jaro mi ankoraŭ pensis, ke mi partoprenos la IJK-on en Pollando, almenaŭ partatempe ĉeestos la ILEI-konferencon en Hungario kaj ĝenerale estos en la kompanio de HEJ-anoj por semajnfino en la somero. Sed nenio el tiuj ĉi planoj realiĝis. Kial?

Tial ĉar… kaj nun ĉi tie mi bezonas almenaŭ plurcentojn da vortoj por esprimi min. Mallonge: mi lacas kaj mia vivo ŝanĝiĝis multe pro miaj spertoj de la pasinta kaj ĉi jaroj. Pli longe? Do, ĉio komenciĝis per la organizado de JES en Eger. Mi estis tute serioza, kiam mi pensis, ke mi skribos vere detalan analizon pri la renkontiĝo, sed fine mi ne faris. Nun, ke jam pasis tiom multe da tempo (ekde januaro, kiam la renkontiĝo finiĝis) mi povas multe pli bone distanci min de la okazintaĵoj. Emocie la unuaj sentoj rilate al la aranĝo estis kolero kaj laceco. Dum monatoj. Tamen venis pluraj indikiloj, rememorigiloj pri tio, ke mi nun jam finfine prenu la forton kaj fermu la organizadon rilate al JES.

Ekzemple kiam estis la unua kunsido de la ĉi-jara JES (ĝi okazos ie norde en Germanio), sed nia organiza teamo tute ne estis avertita pri tio, nek PEJ! Neniaj spertoj transdonitaj, demanditaj… neniaj demandoj rilate al financo aŭ statistikoj… Aŭ kiam alvenis retletero al la centra retadreso de la aranĝo, kaj HEJ ankoraŭ daŭre ricevis tion eĉ monatojn post la administra fino de la organizado. Tiuj aferoj nun jam tute ne gravas nur estas aldonaj eroj de la klara bildo: la JES estas morta projekto. Komence eble estis bona ideo. Eble ambaŭ GEJ kaj PEJ serioze pensis, ke tio povos funkcii, sed nun, post mia unue ekstera kaj nun interna rilato al la aranĝo, mi plensobre povas diri, ke laŭ la nuna stato de la asocioj kaj la organizado tiu ĉi projekto tute ne funkcias.

Mi ne vere skribis pri la organizado antaŭ la evento, ĉar mi timis, ke la teamo faros eĉ malpli da laboro ol tiam…, kio jam vere ne estis tro dum la aŭtuno. Dum la tuta jaro mi aŭdis la reagojn: ankoraŭ estas tro frue, kial pensi pri tio… Sed aŭtune ankaŭ preskaŭ nenio okazis, kiam la evento estis nur 3 monatojn for… Tuj post la JES mi tial ne analizis-skribis, ĉar mi perdis la fidon de miaj kunorganizantoj kaj volis atendi la financan-administran finon de ĉio – por certi, ke la mono alvenas al la kontoj el kaj al ĉiu direktoj. Do kaj kiam tio finfine okazis, tiam mi jam estis tre laca kaj decidis atendi por ke la ondoj foriru.

Nun mi jam povas diri, ke la tuta instituto de JES konstruiĝas sur sabla tereno. Mi komprenas kio estas politiko kaj kio estas simple mensogo. Mi bedaŭras la ĝeneralan tendencon de malpli kaj malpli kapablaj organizantoj kaj la perdon de la kono de la spertuloj. Mi ankaŭ bedaŭras la konkursadon kaj la nevolon por vera kunlaborado. Ekzemple estas interese, kiom GEJ tute ne volis partopreni en la projekto pri Hungario pro tio, ĉar tio ne estas en la originala interkonsento. Sed dum ni estis okupitaj kun la organizado GEJ-anoj komencis pripensi kunlabori kun la danoj, DEJ, por havi la renkontiĝon proksime al la norda limo. Sen averti PEJ laŭ mia scio. Do kiel tio estas kompreninda, se ni seriozas pri la supra interkonsento? Prefere ne mi donu la respondon.

Plurfoje mi serioze konsideris kial JES laŭ mi ne funkcias. De ekstere, ni diru tiel. Kiam mi nur vidis la signojn. Sed nun, de “ene” mi jam povis vere sperti kion ĝis nun mi nur supozis. Mi aliĝis al la teamo post plurfoja peto por helpi ĝuste pro tio, ĉar mi supozis, ke la problemo estas granda. Nun, ke tempo pasis, mi jam ne memoras ĉiujn detalojn de la organizado (fakte eĉ ne volas rememori) nur la kernaĵojn. Tamen ankoraŭ kun freŝaj spertoj mi skribis helpliniojn jam januare por iomete gvidi miajn pensojn. Mi ne uzos ĉiun, ĉar jam ne indas. Tiuj kelkaj fortaj impresoj pli ol sufiĉos por doni ideon al vi.

Mi komencos per la fino. Kial mi insistas, ke la ideo de JES estas morta? Mi pensas, ke ĝi mortis jam antaŭ ol HEJ komencis engaĝiĝi. Nun mi simple pensas, ke ne indas ĝin daŭrigi. Oni denove organizu en Germanio IS-on aŭ kion ajn, kaj AS-on aŭ ajnaĵon en Pollando, donante la eblecon por aliaj E-junularoj organizi novjare. Estas bone havi multajn junulojn samloke, sed vidante la nombrojn jam ni eĉ ne parolas pri plurcent, nur iom pli ol 100. Kial puŝi tiun ideon de unu granda evento? Kial havi la monopolon?

Do ni iru reen en la tempo por momento. Ni estis petitaj por helpi la eventon en printempo 2014 (jes, vi bone legas tion) – Lukiz de la pola flanko faris tiun negocadon. Fine, en 2015 aŭtuno, se la HEJ ne laboras, ne okazas la evento. Ni povas tion diri ĝenerale, ke sen PEJ eblintus fari ĉion, sed certe ne sen HEJ. Kaj mi ne parolas pri la individuoj, sed pri la organizado, asocioj. Estis momento kiam ni pripensis serioze kiel forigi PEJ el la organizado. Sed ĉar alia kasisto ne akceptis la taskon ni ne povis fari tion.

Vi povas demandi: sed kie estas la germanoj? GEJ? Kaj jes, tion mi demandis plurfoje. Kaj tio estis unu el la kialoj, ke mi forlasis la organizadon por kvar monatoj. Mi volis vidi, ke ambaŭ flankoj plene subtenas kaj komprenas la sindonon de HEJ por subteni la ideon de JES. Mi volis vidi, ke oni ne nur parolas pri tio, kiom JES gravas, sed aktive faras por tio. Rilate al la financoj gravis scii, ĉu la evento volas havi propran sonsistemon (=planado por la futuro, la sekvaj eventoj, estas vera bezono por konstrui la ideon de JES, do plani elspezi por ĝi). Ĉu ni aĉetu ion aŭ ne. Ĉu ni rezervu por la fonduso, kies mono jam ne ekzistis, kaj tiel oni ne povis ebligi subtenadon de kelkaj partoprenantoj.

Sed ankoraŭ antaŭe ŝokis la germanojn tio, ke PEJ negocis kun HEJ pri okazigi la eventon en Hungario. Tio estis komence de septembro 2014. Ili diris, ke ne subtenas la ideon. Kaj eksciis pri tio nur 2 tagojn antaŭ la kunsido. Kiam la iniciado jam estis almenaŭ tri monatojn pli frue. Do tiu decido klare ne estis komunikita inter la du organizaj asocioj. Pro tiuj aferoj(?) la reprezentantoj de GEJ plene ne helpis (ni povas diri, ke eĉ malhelpis) okazigi la eventon en Hungario. Ili rifuzis helpi pri antaŭaj spertoj, nombroj, ne volis proponi helpantojn aŭ vere ajnan helpon.

Tio estas unu el la kialoj pro la malmulte da homoj en JES. Se ambaŭ gepatraj asocioj (la tradiciaj) de la evento aktive reklamas, ke tio estas provizora solvo pro la du IJK-oj en ambaŭ landoj de la asocioj (Wiesbaden kaj Wroclaw), tiam ne estintus tiu stranga sento, ke homoj simple ne komprenas kial okazas la evento en tria lando. Mi devas aldoni tion: oni tamen ne tiom surprizu pri organizado en alia lando kaj poste dubu la sukceson. Kial ne surprizu? Kial ne? Ĉar oni supozeble negative komunikis la ŝanĝojn. Kvazaŭ tio estus iu malbona decido.

La GEJ organizantoj ne konas la nunajn HEJ organizantojn, do persona rilato antaŭe ne estis, kaj de GEJ vere ne venis respondoj al la leteroj (pardonu, krom unu “mi ne havos tempon por tio”) Nek PEJ varbis por la evento. Multe por IJK, sed ne por JES. Kvazaŭ tio ne estus ilia tasko. Nek dum sia plej granda evento antaŭe dum Arkones. Ne pli bonis la GEJ flanko. Dum la IJK en Wiesbaden estis nenio pri la JES. Kvankam jam loko, aliĝilo, retpaĝo estis pretaj de monatoj tiam. Kiam tio laste okazis, ke ĉio pretis por varbi? Neniam! Do, videble la asocioj ĝojis ne devi okupiĝi per tiu ĉi tasko. Ĉu ne tio estus la racio, ke se ĉio estas preta kaj bone, tiam oni volonte aliĝas vidante la eblon tiom frue? Prave, se oni ne volas ion, tio videblas. Malgraŭ la daŭra peno kaj forto. Logiko dirus, ke estos multe da homoj. Evidente la kontraŭo estis la rezulto de la gepatraj asocioj. Do, aldone HEJ kavazaŭ daŭre devis defendi sin, ke ĝi ne forŝtelis JES de la du aliaj asocioj. Kia fiaĵo estas tio?! La malmulte da homoj ne estis pro tio, ke la loko estis “malproksime”. 2 horoj de Budapeŝto, 15 minutoj de la tranjstacio ne estas for. Ne estis meze de iu kampo, kien 4 ŝanĝoj post plurhoraj atendoj kun malbona konekto daŭras alveni, kien busoj iras nur 2 foje tage. Tio simple ne estis vero, rigardu la mapon, damne…

Pro la malmultaj homoj mi persone devis fari la plej streĉan negocadon de mia vivo. La ejo pensis, ke ni estos proksimume 60-70 personoj pli kaj volis pagigi nin almenaŭ parte. Do, pro tio, ke ni promesis pli da homoj (ne en la kontrakto!), sed mi devis mensogi rilate al la financoj. Mi diris, ke ni tute deficitas pro la malmulte da homoj kaj mem havas teruran financan staton. Tio ne estis vero. Tamen, ni planis je pli da homoj kaj fine mi ĝojis, ke ni estis malpli. Malpli da homoj, malpli da laboro por mi. Kiom triste, ke mi devis memtrankviligi tiel.

(Mezpenso: AS iam estis planita kiel moviĝanta renkontiĝo inter pluraj landoj, IS neniam. JES mem inter du landoj, sed la tuta afero pri landoj igas min pensi kiom naciemaj tiuj renkontiĝoj estas, kaj kiom gravas kie fakte ili estas, ne nur la etoso, kaj ĝenerale, ke ĝi ja estas Esperanta renkontiĝo… subite naciecoj komencis tre-tre gravi. Kial?)

Mi jam vidis de la komenco, ke organizado estos sufiĉe granda defio, sed mi neniam pensintus, ke homoj, kiujn mi konsideris kiel amikoj mensogos al mi plurfoje. Mia fido perdiĝis plurfoje kaj poste simple ne revenis. Mi ankoraŭ neniam organizis tiel eventon, ke mi diris la unuan tagon: ni nur simple travivu la semajnon, provu kiel eble kun plej malmulte da eraroj kaj fuŝoj okazigi ĝin, kaj poste tiu koŝmaro malaperos de nia vivo. Mi simple ne komprenis kial organizas tiaj homoj, kiuj ne volas okazigi bonan renkontiĝon, kiuj ne volas havi sukcesan, neforgeseblan (en la pozitiva senco) semajnon? De la flanko de HEJ multaj klare diris, ke ne volas partopreni la organizadon, ne havos tempon, ne povos vintre helpi ktp. Kaj malgraŭ tio, mi tamen petis ilian helpon kiam estis jam tro la laboro. Kaj ili helpis. Kaj la prezo de tio estis poste tre alta. De GEJ venis nenia helpo, nenia interesiĝo kiel statas la aferoj. Tiu evento ja estas ankaŭ ilia evento teorie… klare ne. (Klare ne? Vidante kiom ĝoje kaj entuziasme komencis plani la postan, sed atenteme sen la nuna teamo…) De PEJ estis miksita la rilato al tio. Multe pli da helpo kaj organizado estis promesita, sed ne liverita. Mi povas diri, ke se PEJ vere interesiĝas pri sia evento tiam faras pli. Ne kulpigas, ne parolas, ne promesas, sed fakte faras. Mi ne parolas pri individuoj, sed pri la asocio. Por HEJ la JES estis detrua aranĝo. Eĉ monatojn poste ni ne volis eĉ paroli pri Esperanto, aktiveco, io ajn. (Se vi konas la agadon de HEJ iomete, vi eble komprenas, ke tio estas granda ŝoko.)

Nun, en aŭgusto rekomenciĝis io. Mi persone havis grandan kverelon kun mia kunorganizanto dum la pasinta IJS, kaj tio estis unu el la plej doloraj memoroj de mia tuta Esperanto-movadumado. Amara gusto aperas tuj en mia buŝo pensante pri la situacio. Ŝi post la JES decidis ne plu esti prezidanto de HEJ kaj la komenca plena entuziasmo de aprilo simple malaperis pro la streĉa laboro de la JES, kion kaŭzis la mallaboremo (kaj daŭra petado) de la PEJ ĝenerale. Mi scias, ke mi multege kulpas pri la akceptado de kunorganizado, kaj ankaŭ pri tio, ke mi ne bone pritaksis la naivecon de kelkaj HEJ organizantoj. Ni diru tiel, mi estas malpli kara, se oni mensogas al mi (ne estas tuj dolĉa kaj milda poste, bedaŭrante la mensoganton). Aliuloj pli rapide pardonas…

Kiam kelkaj el la PEJ malantaŭ mia dorso volis forigi min el la kunordiganto-pozicio tiam mi sentis, ke mi jam rajtas malferme koleri. Tiom senkuraĝan kaj senvertebran aferon mi ne ofte vidis. Mia naiva kunorganizanto volis tre ĝentile rifuzi transpreni la rolon anstataŭ diri, kiel ili aŭdacas ion tian fari/peti! Poste mi forlasis la teamon. Do bone, faru vi, se vi povas. Vi ja vidos, ke vi ne povas organizi sen mi. Iu ja devas labori en la teamo. Mia foriro el la teamo ankaŭ signifis foriron de pluraj homoj. Kaj poste Lukiz konvinkis alian HEJ-anon, kiu ankoraŭ neniam ĉefis ion ajn, ke transprenu tiom grandan taskon, kiu bezonintus seriozan sperton. Karaj PEJ-anoj kun la plano, ne trovu alian HEJ-anon por la tasko, sed elektu iun el inter vi por fari tion, se vi seriozas! Sed ne, ne, prefere ĵeti la taskon al iu alia, kiu ne estas PEJ-ano. Aŭ eble pripensu, kial vi volis forigi min, kaj vidi vian kulpon, vian parton en via malkomforto. Ĉu la problemo estis, ke mi petis vin tri foje, ke vi laboru, faru la interkonsentitan taskon, kaj kiam vi ne faris mi trovis alian solvon kaj subite vi ofendiĝis? Ho! Nekredeble! Ĉiukaze, la sukceso de la evento ne estis la celo, nur al iu alia fordoni (=ĵeti) la laboron. Tio tamen ŝokis min. Tiel organizi, ke ĝenerale la kunorganizantoj ne volas sukcesan eventon, mi simple ne komprenis tion. Ankoraŭ daŭre ne komprenas tion. Prefere diru, ke vi sincere ne volas ion fari. Ne pretendu, ke gravas por vi, kaj poste vi atendas iun miraklon? Oni tre klare devas diri, ke oni ne volas tion fari. Donu eblecon al aliaj junularaj organizoj organizi iun novjaran semajneton!

Do, mi forlasis la teamon kaj bezonis tempon por spiri, por ke la karaj komplotantoj komprenu, ke la arogenteco estas nefunkcianta afero ĉe mi. Kaj do, ke ili komprenu, ke sen HEJ nenio okazos. Sed la HEJ-anoj ne estis tiom bravaj montri la dorson al la organizado kiel mi. Ili supozeble ektimis. Ili estas pli karaj, bonkoraj naivaj-kredemaj ol mi. Sed ĉefe naivaj. Kvankam tiam ankoraŭ ne estis kontrakto, oni povintus pli-malpli simple lasi PEJ kaj GEJ en sia memfosita truo. Mia posta kunordiganto akceptis la taskon. Ŝi eraris kiam akceptis, sed samtempe mi komprenas kial ŝi faris tion. Sed rilate al tiuj okazaĵoj mi ne pardonos la konfliktojn en la hungara teamo, kiun la nelaboro de kelkaj malaktivuloj de PEJ kaŭzis. La promesoj kaj nefaradoj ktp.

Ne, la teamanoj de HEJ ne estas perfektaj, mi vidis la malrapidan malaktiviĝon kaj lacecon kiun tiu organizado kaŭzis. Fine mi nur volis, ke iu faru ion, ke almenaŭ kelkaj taskoj estu kompletigitaj. Mi daŭre faris la laboron de aliaj homoj, kaj ne okupiĝis pri miaj taskoj… Nur laste, postlaste, anstataŭ festi kristnaskon, anstataŭ pretiĝi por miaj ekzamenoj ĉe la universitato, anstataŭ...

Do la JES pasis… Kia ĝi estis? Do, ĉefe malĝoja. Kutime oni riproĉas al mi, kial dum miaj eventoj la organiza teamo havas daŭran apartan festadon kaj bonhumoron en sia teamo, kvazaŭ iu intima alia subrenkontiĝo okazus en la renkontiĝo. Ĉar kutime organizi estas streĉa, sed ankaŭ ĝoja kaj ni ŝatas esti kune. Jes, tio mankis. Mi bedaŭregis vidi la vizaĝon de unu el la PEJ-aktivuloj kiam li ekkomprenis kiom oni perfidis lin. Pri la aliaj malantaŭaj kvereloj de PEJ kiuj ne rilatis al JES aŭ HEJ, sed tamen havis efikon sur la organizado mi eĉ ne parolis. La situacio estis fia. Kaj mi supozas, ke daŭre estas fia. Mi ne scias kia estis la IJK. Vidante la preparadon de la evento mi povas al vi diri, ke mi ne pensas, ke ĝi estis bonega semajno. Serĉado de duono de la organiza teamo monatojn antaŭ la evento? Mankantaj programoj? Lokoj? Se ĉio estintus de PEJ en la IJK kaj nenio en JES mi povus tion kompreni, sed ne tiel estis. Momente mi ne konsilas al kiu ajn kunlaboron kun ili. Sed eble aferoj rapide ŝanĝiĝis kaj subite ĉio bonas. Tamen mi dubas. Se io fuŝas en Esperantujo jaroj bezonatas rekonstrui ĝin.

Kaj poste? HEJ ne okazigis IJS-on pro la ĉikonado de la slovakaj organizantoj rilate al la UK. Poste ni simple tro lacis pli batali. Kaj apud la JES… Do kiu emis organizi? Unu persono. Unu sola teamano. En Esperantujo ni batalas pasive. Ironie. Mi mem ne plu volas vere aktivi en tiu kampo por iom da tempo. Sufiĉis. Kaj mi jam alvenas al la limo de junulara aĝo. Do mi esperas, ke mi povos ĉion lernitan transdoni al la sekva generacio, kaj ke ili havas la freŝan spriton por daŭrigi. Ili ja bezonos tion.

Inspiriĝo por la sekva ĉapitro

Etikedoj

, , , , , , , , , , , ,

Kompreneble mi nur ŝercis en mia antaŭa blogero. La IJF estis unu el la plej malbonaj E-renkontiĝoj de mia vivo, kaj la nomo de mia blogo supozeble neniam ŝanĝos de la ĝenerala kritikado al plenaj laŭdoj de la movado. Estas sufiĉe da retejoj kaj homoj kiuj volonte faras tion. Tamen, malgraŭ tio, ke mi jam preskaŭ komencas alkutimiĝi al vere malbone organizitaj renkontiĝoj, mi volas komenci kun la laŭdoj de la semajneto en Pesaro, Italio.

Kiam ankoraŭ la organizantoj ne estis lacaj, streĉitaj (komence de la renkontiĝo) ili atentis pri tio, ke partoprenantoj ne sidu sole kaj parigis homojn ĉe la tabloj aŭ petis homojn sidi kune kaj ŝanĝis la tablojn por povi tion fari. Tio estis eble la unuajn du tagojn, sed mi tamen ŝatis, ke almenaŭ tiam ili provis fari ion por la etoso.

Due, aspektis tiel, ke la diversaj generacioj de la italoj bone kunlaboras, aŭ almenaŭ la pli maljunaj movaduloj (ne mal)helpas al la junuloj pri la varbado por la IJF. La loka klubo de Torino (urbo for de Pesaro) ankaŭ multe helpis al la organizantoj subtenante la aranĝon ankaŭ per teĥnikaĵoj. La kontrasto kun nia semajnfino en JER estas granda, kie mi aŭdis de maljunulo en Hungario, ke en la pasintaj tri jaroj mi neniel kontribuis al la hungara movado. (Koran dankon, Szilvási, kaj nun forfikiĝu, dankon. Tio estus helpema sinteno de vi.)

Trie, IJF ne sekrete okazis en la urbo, sed estis prezentado de Esperanto al la urbanoj ĉe la urbodomo en la itala, kaj ĝenerale mi vidis sufiĉe multe da afiŝoj en la urbocentro varbante por tio, gratulojn.

Kaj nun post mia strebo trovi la pozitivajn aferojn venu nur kelkaj de fuŝoj, ĉar mi ne volas troe humiligi la organizantojn. Ĉiukaze mi ne plu partoprenos la aranĝon (ĉi foje mi estis senpage pro la ŝanĝo inter IEJ kaj HEJ – la kontrakto finiĝis per mia partopreno, mi persone dubas ĉu renovigi ĝin, sed feliĉe tio ne estos mia decido). Do mi provos koncize.

Estis vere malbona ideo fari tiom grandan paralelan trejnadon kun la programo por multe da homoj (dum la tuta semajno), ĉar poste neniel sukcesis kunigi la homojn de la trejnado kaj la averaĝajn partoprenantojn. La organizantoj elektis vesperajn programojn, kiujn ili mem ne vere ŝatas, do preskaŭ neniam partoprenis. Kaj ni ne konfuzu tion kun ili estante tre okupataj organizante ion alian intertempe. Ne tiel aspektis. Babiladis meze de la ejo kun aliaj italoj. Kio okazintus sen la preskaŭ senpaga trejnado? Ni estintus vere malmulte. (Aspektis tiel, ke la trejnado mem multe pli gravis ol la renkontiĝo. Tio vere ne funkcias. Homoj organizu aparte la trejnadojn, se ili estas tiom longdaŭraj, la du kune simple ne funkcias – ankaŭ propra sperto, vere neniam plu.)

Mallonge pri la ekskursoj: se vi havas pli ol 40 homojn vi mendu apartan buson kaj ne uzu lokajn busojn por transporti la homojn. Pro la timo, ke la homoj ne aperos por la ekiro ne diru al ili 1 kaj kvaron horon pli frue aperi. Homoj estas plenkreskuloj. Se maltrafas la buson estas ilia propra kulpo. Sufiĉas 20 minutojn pli frue renkontiĝi por fari komunan foton kaj grupiĝi. Sed tio solveblas bone kun aparta buso. Ĉu ne?

La programo estis ĝenerale katastrofo, kaj mi ne komprenas kial havi temon (migrado – ĉu iu rimarkis, ke la evento havis temon krom trejando por trejni trejnistojn?), se nur tri aferoj okazas rilate al ĝi kaj krom tio, kion ajn la partoprenantoj ofertas. La prelegejo mem estis malvarmega, homoj partoprenis malplinombre ĉar ĉio estis en malvarma ĉambro. Ĝenerale aspektis tiel, ke la organizantoj faris programon, kiun mem ne vere partoprenus, kaj ne volonte varbis por ili ĉiukaze. Laŭte babili ekstere kiam estas koncerto ene kun eble 10 partoprenantoj estis vere nekredebla sperto vidi per miaj propraj okuloj, ke tio povas okazi dum IJF. Kie estas la kreivo de la antaŭaj organizantoj? Vere ne indis reviziti post 14 jaroj Italion pro la IJF. La lando kompreneble belegas, sed mi povus viziti laŭ deziro, ne pro tiu evento.

Sed kompreneble kio pleje ŝokis min estis kiom malĝentilega estas la kunordiganto. Ni provis pagi nian kotizon kvar (!) foje kaj du foje estis klare ignoritaj. Rigardante nin kaj poste komencante pli laŭte paroli itale al iu alia homo, turnante sian dorson al ni sen diri ion ajn. Min ne tro interesis, ke ni povis vidi la organizantojn klare kverelegi, mi komprenis nenion. Unue ni pensis, ke estas iu ŝerco, sed poste kiam oni devis apartigi la du kverelantojn (plurfoje dum la semajno) tamen tio estis tro. Mi jam ankaŭ kverelis antaŭ partoprenantoj, sed tio estis antaŭ proksimume 10 jaroj. Prefere ne faru, se eblas eviti. Por tio vi havas organizantejon (tio estis centre de la ejo, do teĥnike ili ja kverelis en la organizantejo, maloportune pro la loko). Aliajn stultajn detalojn mi ne skribos sendependaj aferoj kiel aĉa manĝaĵo, bona vetero estas sufiĉe hazardaj, sed do vi povas imagi la ĝeneralan etoson. Rezume, mi vere volis, ke la semajno finiĝu kaj mi povu iri hejmen.

La semajnfino poste pasis en JER, kiu estis bonetosa kaj plenlabora por mi. La sunbrila kanuumado, multe da babilado, ludoj (kaj mia koktelejo😉 ) rezultis tre ĉarman tempon apud la lago Velencei. La novuloj tre bonfartis, kaj tio vere gravas por mi. Sed mi simple tiom lacis, ke ĝojis, ke tio ankaŭ finfine pasis. Nun mi devos koncentriĝi al mia sekva ĉapitro de E-vivo, kio temas pri miaj spertoj en la mondo de organizado. Estos strange la somero sen IJS. Teorie mi multe organizos. Praktike mi iros nenien dum la somero por E-umi. Kiel mi vidis post tiuj du eventoj… Gvidlinioj klare bezonatas en la junulara E-movado.

SĈNK – ŝanĝo al SĈNL

Post la bonega semajno en la IJF, mi decidis ŝanĝi la temon de mia blogo. Tro da homoj diris al mi persone en Pesaro (Italio) kaj antaŭe rete, ke la stilo de mia blogo estas tro akra, kaj tiel mi tute ne helpas la movadon, kiu ĉiam estis mia originala celo. Aŭdante la voĉojn de la homoj mi decidis ekde nun ŝanĝi la titolon de mia blogo: SĈNL – Stela ĉiam nur laŭdas.

Por vidi la pozitivecon en la E-vivo kaj okupiĝi nur kun la atingoj, rezultoj kaj ĝojoj de la movado mi decidis dediĉi mian tutan tempon skribante pri TEJO kaj laŭdi la agadon de nia forta E-movado kaj la aktivuloj en ĝi. Longe vivu la movado!

 

Kiel partoprenanto

Morgaŭ matene mi forflugos al Italio kaj partoprenos la IJF-on. La junularan festivalon de la italoj (evidente, tial mi flugas al Italio), kiun mi fakte ne partoprenis ekde 2002. Tio signifas, ke antaŭ 14 jaroj mi decidis, ke tiu renkontiĝo estas tio malbone organizita, ke mi vere neniam plu volas ĉeesti ĝin. Vere la prezo ne meritas plian partoprenon, sed jes, Italio. Mi scias, ke tute konscias, ke la lando mem allogas homojn multe  pli (sen konkurso kun aliaj eventoj, kaj dumpaske kun ĝenerale almenaŭ kelkaj feritagoj ankaŭ helpas) ol ekzemple bone organizita hungara renkontiĝo. Tio estas fakto, kaj jes laŭ miaj normoj maljusta afero. Sed momente miaj normoj ne gravas. (Estis eta abismo en la partoprenantaro ankaŭ ĉe la italoj, sed intertempe alia organiza teamo rekontruis la nivelon al io pli bona – tion diris amikoj al mi.)

Kial mi partoprenas tamen post preskaŭ la duono de mia ĝisnuna vivo? Estas simple. Mi subite aliĝis, ĉar mi volis partopreni. La JES estis ŝoko. La teamo de HEJ ankoraŭ neniam estis en tiom kvazaŭ senespera, lacega stato kiel nun, ekde kiam ni laboras kune (komenco de 2013). Estas ankaŭ la kialo, ke IJS ne okazos ĉi jare. Kutime oni varbas por la IJS dum la IJF. Kiom strange, ke ĉi foje ne estos varbado! (Tamen por la JER, kiu komenciĝos poste, jes.) Ni ne organizos IJS-on, ĉar Esperantujo aspektas nigra nuntempe. La daŭra agresema minaco kaj post niaj ĝentilaj respondoj por komuna bono (kaj prefere komuna decido), la ĉikonado de la slovaka-ĉeha teamo estis tro. La peto? Nia aranĝo ne estu samtempe kun la UK. Anstataŭ paca negocado ni ricevis malĝentilecon, intencan fuŝadon de nia baloto en facebook, pluraj membroj de la organizantoj arogantajn mesaĝojn de pluraj homoj ktp. Fakte ne temis pri la UK, temis pri post la IJK. Sed pro strategiaj kialoj la IJK ja estos antaŭ la UK. Kio estas komplete la kontraŭo de la tradicio. Senteble malamikemo kontraŭ la hungaraj organizantoj videblis en la klara foresto de pluraj kutimaj partoprenantoj de la JES ankaŭ. Sed pri tio mi pli detale eble skribu poste. Estas vere ŝoke (mi ne konas alian vorton por paroli pri tio) observi kaj fakte ne nur observi, ĉar subite oni estas preskaŭ meze de tiu batalo, ke kiom aĉe Esperantistoj (aŭ tiel nomataj Esperantistoj) kapablas fiagi unu kontraŭ la alia por sia propra persona gajno. Ne por la movado, nur ŝajnigante, ke estas por ĝi. Mi vidas, ke homoj ne volas kunlabori (khm, GEJ kaj PEJ? Rivalaj E-kluboj en sama urbo? Pluraj E-asocioj en la sama lando? UEA kaj SAT?) por/kaj ekzerci la esencan uzadon de la lingvo. Tio estas laŭ mi, ke oni pace komuniku por ekkoni unu la alian por havi novan nivelon de kompren(em)o kaj eventuale vera kredo je paco en la homaro. Sonas tre idealisme, sed tamen, kiam oni seriozas pri tio, aŭ simple konscias, ke tio povus esti la rezulto de la uzado de Esperanto tiam laŭ mi magio okazas.

Mi volas partopreni. Kiom simple! Mi ne partoprenis semajnan eventon ekde FESTO en 2012. Nun mi estos la ŝanĝpersono por la hungara teamo. Nia kontrakto finiĝas per tiu ĉi IJF kaj eventuale, se ni reorganizos IJS-on, ni povos rekomenci la partneradon. Sed momente mi plene komprenas, ke la teamo ne volas okazigi ĝin. Parte mi kulpas pro mia envolviĝo en JES (ne, fakte tio povintus tute bone helpi, sed la risko estis plej granda por ni. Mi ja skribis pri tio antaŭe). Ni atendu ĝis la mez-eŭropeaj semajnoj en 2016 estas for’ kaj povos poste espereble trankvile labori. Mi volas skribi pli pri tiu tendenco en (eŭropa?) Esperantujo, ĉar ĝi vere maltrankviligas min. Mi ne scias ĉu vi ankaŭ rimarkis ion? Aŭ nur mi estas nuntempe tiom pesimisma? Io vere ne estas en ordo laŭ mi, kaj mi p(r)ovos tion pli observi en Italio, kiam mi finfine estos simpla partoprenanto, (kiu tamen kontribuos dufoje al la programo). Ni vidu.

 

La (preskaŭ) senlima idealisto

Etikedoj

, , , , , , , ,

 

Relegante la antaŭan parton pri la JES kaj antaŭ la daŭrigo eble mi paŭzu kaj aldonu tiun parton de la organizado kial JES bonis por la HEJ.

  • Io alia: organizi vintran eventon, silvestran eĉ! en Hungario estas defio.

Nenio alia venas al mia kapo. Sufiĉe bedaŭrinda afero estas tio. La tempo estas vere maloportuna de la JES, ĉiu studento scias tion. Ekzamenoj estas aŭ tuj antaŭ aŭ tuj post la nova jaro. La hungaroj nuntempe ekzameniĝas kaj finas sian unuan semestron de la universitata jaro. Mi skribis mian lastan 12-paĝan hejmtaskon la 23-an de decembro, nokte finis ĝin. Poste kristnasko, rapida ripozo (?) kaj daŭrigo de la organizado, antaŭpreparado la 26-an kaj rapide foriris al tempo.

Eble estas pli bone nur por havi la plenan bildon, se mi ankoraŭ iomete revenas al la analizado de mia personeco, por povi klarigi pliajn aferojn pri mia sinteno. Mi ne vere volonte faras tiun detalan priskribadon, sed unu foje eblas tion elteni por la sankta celo. Ke vi komprenu kiel mi pensas. Venu la pozitivaj kaj poste la negativaj partoj de la INFJ-oj (estas mia personectipo).

  • Kreiva: uzas kreivon por solvi defion, ĉefe personajn, bonajn konsilojn donas.
  • Klarvida: vidas malhonestecon kaj manipuladon de homoj. INFJ-oj vidas kiel homoj kaj eventoj estas konektitaj kaj uzas tion por vidi la kernon de problemoj kaj defioj.
  • Inspira kaj konvinkema: povas inspire paroli al homoj kiuj havas la enan idealismon kiel ili. Povas bone publike paroli, gvidi diskutojn fiere parolante pri siaj temoj.
  • Decidema: La supraj kune montras, ke INFJ-oj havas tiun forton kaj volon kiuj bezonatas gvidi projekton de komenco ĝis la fino kun siaj kompleksaj detaloj. Ne nur kiel la aferoj devus teorie esti, sed fakte faras la taskojn, vidas kiel solvi ilin.
  • Determina kaj pasia: Se INFJ-oj pensas, ke io estas grava, tiam ili iras por la celo kun la plej granda energio kiel eble. Tiu kutime surprizas homojn ĉirkaŭ si, INFJ-oj estas tiuj, kiuj faros skandalon, se bezonatas, io – kion multe da homoj ne kapablas akcepti, sed tiu speca pasio por la elektita celo estas mezpunkto de sia personeco.
  • Altruisma: tiuj pozitivaĵoj estas uzataj por bonaj kaŭzoj. Por la forta sento, ke tiuj celoj bonas por la societo, ne por si mem, sed por plibonigi la mondon.

Sonas vere finvenkisme, ĉu ne? Sed mi vere estas tia. Mi pensas, ke mi plurfoje skribis pri tio: organizado estas kreiva laboro, kaj tio estas la interesa parto de ĝi. Tial indas homojn inviti al la organiza teamo, havi preta la administrajn partojn de ĝi kaj interkonsenti, profunde kompreni la bazajn ideojn por povi eksalti de tie. Neniam estas sufiĉe freneza ideo, kiun iel fajnigite ne eblus fari. Sed mi supozas, ke tiun ĝojon multege da homoj ne konas, eĉ tiuj ne, kiuj jam partoprenis en pluraj teamoj aŭ eventoj, ĉar ili blokiĝas je la nivelo de bazaĵoj. Mi elkore bedaŭras ilin, kaj esperas, ke ili iam lernos ĝui la proceson organizi. La kreaivan parton de ĝi. Nun, ke mi skribas pri tio, mi tute emus ekkomenci ion novan. Fakte, mi faros ion tute novan, kion mi dediĉos al la junuloj de Esperantujo, sed specife al tiuj, kiujn ĉiu devas koni: supozeble vi jam konas ilin: Tobiasz (aŭ Tóbi) kaj Vera. Ili estas nur 17-18 jaraj kaj siaj talentoj estas vere sendubaj. Sed pri la projekto mi skribos poste, iam, kiam mi jam komencos ekfari ĝin. La strukturo jam pli malpli pretas. Venu nun la negativaĵoj de mia personectipo.

  • Trosentema: se iu kritikas la INFJ-oj, la respondo estos tre forta. Malŝategas konfliktojn kaj kritikojn. Se vi volas certiĝi pri dolorigi INFJ-on tiam estu nekomprenema pri siaj motivoj kaj vi 100%-e sukcesos.
  • Terure privata: prezentas sin kiel la plena ideo. Ne parolas pri sia persona vivo, nek vere al siaj amikoj.
  • Perfektema: laŭ tio eblas paroli pri la INFJ-oj, kiel sintenas kaj laboras pri kaj por siaj ideoj kaj celoj. Perfektemo estas ofte bona kvalito, sed tamen ne ĉiam, kaj tio havas siajn grandajn problemojn.
  • Bezonas celon: ne volas administri, okupiĝi pri strukturaĵoj, ĉar ja estas klaraj paŝoj bezonataj ĝis la celo, do tediĝas de tiaj ĉiutagaj aferoj.
  • Povas rapide forbruliĝi: pasio bruligas kaj la fermeco al la mondo ne vere helpas por malstreĉiĝi, do bezonas mem trovi balancon inter laboro kaj vivo.

INFJ-oj estas tre privataj kaj pro tio ofte konsiderataj kiel enigmaj personoj: ne vere parolas pri siaj pensoj kaj sentoj sen senti komforta pri la situacio. Sed samtempe kapablas tre klare kaj rapide vidi la mensogojn kaj facadojn de aliaj personoj. Ne estante seriozaj amikoj kun tiuj, kiuj ne havas la samajn celojn kiel INFJ.

Tiu tipa profunda analizo de mia propra personeco estas tiom forta kaj akurata, ke estas malfacile fari la tradukon sen pensi pri pluraj ekzemploj por ĉiuj ecoj en mia vivo. Sed do mi vere ne volas plu paroli pri mem (mi ja faras tra mia laboro), nur komprenigi kiel eble plej bone la situacion de la tuta organizado el mia vidpunkto.

Mallonge eble mi rezumu la aferon: se mi estas la kunordiganto, mi kapablas kaj ne timas decidi. Tio ja esta kerna afero. Ne volas fari ĉiam la samon, ĉar tio estas damne enuiga. Bezonas kaj serĉas la celon de la evento. Kiun mi ĝis nun ne sukcesis trovi por la JES, krom tio, ke ĝi estas silvestre, kaj ne estu vintra IJS. (Ĝi estas german-pola, sed ne vere, aktivula kaj kunlabora, sed ne vere.) Mi amegas labori kun kreivaj homoj kun kiuj la ideoj simple flugas en la aero, kiuj volonte kunpensas kun mi, kaj kiuj volas la bonon de la evento kaj la partoprenantoj en ĝi. Se mi devas labori kun homoj, kiuj diras “fek al partoprenantoj” (bedaŭrinde tio okazis) mi simple disfalas. Estas volontula laboro, do mi ne povas forĵeti ĉiujn detruajn homojn, kaj tio mortigas min de ene. Se vi mensogas al mi, mi scias. Se vi ne scias aŭ pretendas forgesi kion ni priparolis – mi memoras kaj ne vere pardonas vin. Se mi ne mencias, ke mi scias, ke vi ne faris vian laboron, tio ne signifas, ke mi ne rememoras. Nur por la paco mi aŭ faros la laboron anstataŭ vi aŭ solvos iel aliel la problemojn kaj taskojn. Se vi perfidas min tiam vi estas morta por mi en la organiza teamo. Mi ne faros skandalon, se ne bezonatas. Se mi metas guglo-formon en la reto ĉar la promesita aliĝilo ne pretas eĉ post tri monatoj (sed ĝi estas preta de pluraj semajnoj… do kie eblas testi? kial ne funkcias? – nenia respondo), tiam mi havas celon: ke ĝi estu preta. Se vi laboras kun pasio kaj volas ion elstaran fari, mi estas la plej ĝoja, kaj dum sekundoj havos dudek ideojn por kiel fari kaj kion fari ekzemple dum la silvestra balo. Mi neniam forprenos vian entuziasmon, eĉ se vi havas komence klare malbonajn ideojn aŭ vi eraras. Jes, mi estas perfektema kaj mi volas, ke ni havu altan nivelon de kion ajn ni faras. Mi vere kredas, ke aliel ne indas labori. Havu damne stilon, volu bonkvalite labori, se la celo estas komuna. Se ne, tiam kial vi laboras kun mi? Vi supozeble devas. Mi bedaŭras vin. Mi malŝatas kritikon, sed kiu ŝatas? Se mi ricevas kritikon mi scias ĉu ĝi estas pro mi aŭ pro mia laboro. Se ĝi ne validas, mi ne akceptas ĝin. Mi rapide forbruliĝas, do, ne tiom rapide, sed post iom da tempo jes. Mi ankaŭ bezonas la pozitivajn reagojn kelkfoje, kaj vidi, ke havas sencon, kion mi faras. Tial mi forlasis la teamon en aprilo kaj pro altruismo revenis en aŭgusto.

Estu nur tiom pri mi. Estas vere tro, sed kion fari. Daŭrigos kun detaloj kaj faktoj de la organizado kaj kial la tuta afero havis tiom multe da problemoj, ke mi taksas ĝin kiel fiaska projekto malgraŭ la klare bona etoso kaj ke mi persone ŝatis la eventon.