Ses jaroj da kritikado, kaj mi iras nenien

Etikedoj

, , , , , ,

Pli ol du monatoj pasis ekde mi lastfoje skribis… Jes, estintus bone pli frue fini la Pasporta Servo libreton, sed aspektas tiel, ke la internacia virina tago donacas al mi tion. Unue mi devas verki artikolon por Revuo Esperanto pri ĝi, kaj poste mi kompreneble pli detale (kaj kun iom pli da kritiko) rakontos miajn spertojn rilate al tiu ĉi projekto.

Hodiaŭ markas jam la sesan jaron, ke mi skribas mian blogon. Mi iras nenien. Ne mankas renkontiĝoj, aŭ interesaj kunlaboroj pri kiuj indas skribi. Ekzemple mi pensas, ke estas vere amuze kaj brile, ke la telegrama komunumo estas tiom aktiva. Almenaŭ la grupoj en kiuj mi partoprenas havas multe da konversacio. Se vi volas ekzerci la lingvon, tio estas la vojo por vi! Kiom interese estas tiel havi Esperantajn konversaciojn ĉiu tage! La alia afero estas, ke el la Egalecen-grupo aspketas tiel, ke ni kreos la unuan klare feminisman Esperanto-renkontiĝeton. Sed, ŝhhhh, tio estas sekreto. (Vere! Eble mi estos duonmortigita, ke mi skribas pri ĝi nun.) Temas pri semajnfino de maksimume 30 homoj, kiuj laboros pri temoj strikte rilate al feminismo kaj Esperanto. Hieraŭ mi finis la skizadon de la semajnfina programo, kaj ni vidu, ĉu ni vere sukcesos kunorganizi tiun renkontiĝeton. Momente la labornomo estas FEK’. Mi lasas al vi diveni kial…

Malgraŭ tio, ke mi ankaŭ ricevis belegan bukedon de tulipoj, mi ne forgesas, ke pri kio temas Tago de Virinoj. Persone, mi festos sabate kun la marŝado en Amsterdamo, kaj organizos ankaŭ klubon por junaj virinoj tiun tagon. Do, kion mi deziras por la Esperanto-komunumo?

  • organizantojn, kiuj emas lerni pri kiel GLAT-igi siajn renkontiĝojn,
  • multajn GLAT-anojn envolvi en E-renkontiĝojn, ke ankaŭ la ideoj de GLAT-anoj pli forte aperu en la renkontiĝoj,
  • partoprenantojn, kiuj komprenas la profundan signifon de respektema konduto en E-renkontiĝoj (tiom da negativaj perfortaj memoroj subite inundas mian cerbon… mi ne volas tion al la nunaj 18 jaruloj…),
  • prilaboritan terminologion pri feminismo, por ke ni povu pli bone diskuti pri ajnaj temoj, kaj kompreni pri kio ni parolas,
  • specife feminismajn renkontiĝojn, kiu eblas gikumi rilate al niaj interesoj

Kaj kompreneble estas multe ne E-rilataj deziroj, kiujn mi havas kaj volonte realigos iom post iom.

Feliĉan virintagon al vi! Ek al la laboro!

 

 

 

 

Estas malfacile sincere gratuli…

Etikedoj

, , , , , , ,

Mi ne povas sincere bondeziri al la organizantoj de JES. Kompreneble mi volas, ke la partoprenantoj bonfartu, estu bona festo dum la semajno, kaj bonetosa silvestro ĉi vespere. Evidente, mi – kiel la antaŭa kunordiganto – ne povas ne pensi pri tio, ke normalkaze mi nun devus esti en Germanio. Mi ne ĝojas pri tio, kaj la afero daŭre ne estas facila. Eĉ ne post jaro. Se vi rigardas la organizan teamon nur du personoj estas la samaj, du ĉeĥoj! Neniu el inter la poloj! Ĉiuj kernaj roloj estas de homoj, kiuj eĉ ne partoprenis la pasintjaran renkontiĝon en Eger. Tio montras kiom bona la kunlaboro estis de la germana flanko. Neniu dankis, ke ni donacis jaron da ripozo kaj tempo por prepari la sekvan JES. Neniu respondis al retleteroj, kie mi ofertis transdoni la spertojn, la statistikojn por la sekva jaro. Nek kontaktis min, kiam mi persone babiladis kun helpanto dum IJF. Tio estas kunlaboro laŭ GEJ. Ni ne forgesu, ke al la pasinta JES ne estis kavarano, kaj nun jam klare videblas, ke multege da homoj simple bojkotis la eventon en Eger.

Estas tre malfacile sincere diri, havu bonan semajnon! Fartu bone, estu sukcesaj! Mi, stultulo, kiu eĉ volis rekomenci la JES-fonduson, ke kelkaj partoprenantoj iom pli malmultkoste aŭ senpage povu partopreni. Kiu volis havi veran kunlaboron kaj eĉ doni parton de la gajno al GEJ por eventuala pluhelpado de la evento. Supozeble la IJK en Wiesbaden estis tiom sukcesa, ke ili ne bezonas nun jam financan helpon de iu ajn… Ne kiel antaŭ kelkaj jaroj, kiam la iam sukcesega kaj forta-modela GEJ disfalis pro plena fiasko de JES-organizado.

Estas malfacile sincere bondeziri… Mi rediras, neniu eĉ partoprenis la JES pasintjare el la nunaj organizantoj. Kiujn mi demandis por kontribui ĉiu kvazaŭ kabeis de la junularo, tiajn respondojn ni ricevis. Nun, subite ĉiu reaktivas. Tio estas bona afero por la movado, fia kontraŭ tiuj, kiuj savis tiun damnan renkontiĝon, kiu tute ne meritis savadon. Mia koro doloras, kaj mi ne ĝojas pri tio. Ju pli mi aktivas en la Esperanto-movado des pli seniluziita mi estas. Mi simple ne komprenas kial oni faris la bojkoton kontraŭ la hungaria JES, kial oni ĉie kvazaŭ profunde silentis pri ĝia ekzisto? Ni organizis anstataŭ vi, por helpi, vin, stultuloj! Mi diras al vi, la renkontiĝo estis tre bonetosa, sed esti vere malmulte da homoj kompare al la antaŭaj jaroj (kaj pro tio, ni preskaŭ tute bankrotis, kiun ni evitis nur pro mia malvarma kapo). La preteksto, ke ĝi estas for’… Ĉu vi vidas kie ĝi estas nun? Ke busoj ne iras jam eĉ fruvespere al la ejo? Paisntjare la trajnoj iris ĝis malfrua nokto, kaj la ejo estis 10 minuta piediro de la haltejo, ne 6 kilometroj… Pretekstoj, putinaj, malfortaj pretekstoj… Tio estus la minimumo, ke GEJ dankas nian laboron, kaj videble, neniu el la pola teamo estas inter la nunaj organizantoj. Kial vi volas perdi la spertajn kunlaborantojn? Aŭ se ne gravas la kunlaborantoj, fakte la spertojn… Kial vi ne haltis por momento vidi, kio okazis pasintjare, eble iel komuniki? Ĉu vi pripensis kian servon ni faris al vi, kara GEJ? Ne, ĉio daŭriĝas, kvazaŭ nenio okazintus en 2015. Jarfino plene ignorebla. Kio okazintus, se vi ne havintus la helpon? Evidente, vi ne konas la prezon de tiu helpo. Kaj unu el la plej malbonaj decidoj de mia vivo estas lasi min esti konvinkita, ke ni helpu pri JES. Kiel gesto, tio estintus la minimumo, ke GEJ invitu la antaŭajn orgaizantoj, kiuj savis iliajn pugojn. Same, kiel mi invitis ilin, ke venu, kaj ripozu en Hungario, nun, ke ne devos vere kontribui en la laboro, se tro lacas post la IJK. Estas malfacile sincere bondeziri… Mi scias, kiom fia estas, kiam iu intence volas fuŝi vian renkontiĝon, kiun vi tiom longe antaŭpreparis, ne, tion mi tute ne volas, sed estas malfacilege sincere bondeziri…

Plurfoje dum la jaro kiam mi repensis al mia nova jaro, mi ne memoris, kie mi fakte festis ĝin. Kiom stranga estas la memorkapablo de persono tiom subpresi la sentojn kaj tiel okazas, ke kelkaj aferoj estas forgesitaj. Ĉi foje mi denove festos la novan jaron en Amsterdamo, sed kun la ĝoja aldono, ke mi ne devos poste tuj translokiĝi al Belgio por eklabori. Mia laboro ĉe TEJO finiĝas hodiaŭ. Strange. La laboro pri Pasporta Servo kaj IJS nun komenciĝas. La retpaĝo de JarKompaso plene Esperantigita. La projektoj atendas unu post la alia. Ni nur havu iomete pli bonan jaron ol 2016. Tamen, tio ne estos malfacile, la legenda IJS, la unusola renkontiĝo, kiu meritas mian atenton kaj laboron revenas. Do, ni jam nun komencu trinki al 2017! Feliĉan novan jaron!

Soifo

Etikedoj

, , , , ,

Jam estas pluraj semajnoj, ke mi revenis de KKPS, la dua renkontiĝo, kiun mi ne mem organizis aŭ helpis en la pasintaj mi-ne-scias-kiom-da jaroj. Ĝi multe evoluis ekde la pasinta tempo, kiam ĝi estis en la sama ejo, en Delft (2012). Ĝi estis agrabla renkontiĝo, sed ne vere memorinda. La ekskurso estis la sama, biciklado kun bona distanco kaj bela pejzaĝo. Bona ekzemplo por tio, ke tio funkciis ankaŭ pasintfoje, do ne indis ŝanĝi. Ni eĉ ĉi foje havis bonan veteron, kaj bongustan manĝaĵon. Alia pozitivaĵo estis la Pos-Amiko, ĝi estas 4-paĝa ĵurnaleto de la evento, vere amuza kun saĝaj ŝercoj en ĝi. Unika por KKPS, mi ĉiam ridas legante la novaĵojn de Koko. Evidente vi devas almenaŭ iom koni la junularan movadon por kompreni la tuton, sed eĉ sen tio indas legi ĝin. Vidu la lastan numeron ĉi tie.

La trajnkaravano estis klare komunikita, registrita. La organizantoj ankaŭ ofertis rabaton por aldone kunportitaj littolaĵoj kaj dormosakoj, samtempe donante ilin al homoj, kiuj ne povis/volis kunporti. Pri la peto por kunporti ŝildotenilojn multaj ĝojis, dirante, ke oni havas multe hejme, kaj ĉiukaze oni gardas nur la paperetojn post la Esperanto-renkontiĝoj. Al mi tio aspektis iel hazarda solvo, al mi ne plaĉis la ideo. La trinkejo estis malmultkosta kaj simpla. Tre bone farite. Pri la uzado de steloj mi ĉiam miras. Mi daŭre ne komprenas kiel tio utilas, nun mi havas stelojn ĉe mi.

Kio ne estis bone, aŭ ni diru tiel povas esti konsideritaj kiel maltrafitaj eblecoj de la evento estas fakte la tempo kiam ĝi okazas. Oni emfazas, ke temas pri halovino, kaj ke oni festos halovinon, sed oni fakte ne vere faris tion. Do, jes, homoj sufiĉe multnombre vestiĝis en kostumoj, ŝminkis ktp. Sed poste ne estis dancado, vera konkurso, voĉdonado pri la kostumoj aŭ ajna vere freneza-timiga-festa etoso. Nur homoj sidis kun bieroj ĉe tabloj en kostumoj. Ekzemple estis tie la kukurboj, kiuj ne estis uzitaj por fari konkurson pri ĉizado de kukurbo-vizaĝoj. Aŭ oni povintus simple fari ŝminkan konkurson, ludon rilate al tio. Klare la organiza teamo ankoraŭ ne estas sufiĉe matura por tio. Ili tre bone zorgis pri la bazaĵoj: akceptado, manĝado, ekskursoj, sed ankoraŭ ne havas la bazan sperton por iom altigi la nivelon. Mi devas aldoni, ke eĉ havi la bazaĵojn estas multege da laboro. Mi scias.

Alia afero, pri kio mi jam skribis rilate al la IJF ankaŭ: ne bonas havi trejnadon dum evento. Kiam partoprenas ĉ. 40-50 homoj renkontiĝon kaj vi havas trejnadon por ĉ. 16 homoj, samtempe kunsidon de unu grupo, kaj de alia, paralele havi 4-an programeron estas simple malbona ideo. Mi forte kontraŭas trejnadon dum Esperanto-renkontiĝoj. Por la etoso tio tute ne funkcias. Trejni estas tute aparta afero. Kaj la monon oni ricevas por okazigi la trejnadon, ne partopreni ian eventon. Eĉ du programeroj estas iom streĉaj, ĉar temas pri malgranda kvanto de homoj en unu loko. Sed tio ankoraŭ povas eventuale funkcieti. Tamen, kiam ĉiu estas kune, tiam indas fari ion bonan, envolvan. La celo estus fakte esti kune, ĉu ne?

Do kiam la interkona vespero havis kvizon interesis min kiel la organizantoj solvos tiun defion. Se ĝi bone sukcesas, homoj tre bona amuziĝas, se estas tede, malfacile ktp. la partoprenantoj kutime ŝatas plendi pri ĝi. (Bone, partoprenantoj ŝatas plendi ankaŭ pri la bonaj aferoj…) Mi ĉiam tre entuziasmis pri kvizoj, ĝis kiam mi unufoje iom malbone sukcesis dum IJS, kaj tiam almenaŭ por iom da tempo ne plu volis mem pripensi aŭ gvidi ajnan ludon. Kompatindaj organizantoj faris ekzakte la saman eraron kiel mi antaŭ 3 jaroj. Simple elekti ludon/kvizon kun tro komplikaj reguloj por teamoj, kaj ĝenerale kun grupoj kun relative multe da komencantoj ne funkcios. La vespero estis tiom konfuza, malrapida kaj nekomprenebla, ke mi eĉ konsentis trinki varman bieron por iel resti ĝis la fino. Mi ne vere komprenas kiel, nia teamo hazarde gajnis la aferon je unu poento. Mi pardonpetis poste, ĉar ni vere ne volis gajni. Estis interesaj, bonaj partoj de la vespero, sed bedaŭrinde la malbonaj/malinteresaj/nefunkciantaj estis multe pli. Sperto, kiu helpas al vi lerni. Antaŭ 3 jaroj miaj multe pli facilaj reguloj ne bone funkciis, do mi sciis, kiam mi aŭdis la regulojn dum KKPS, ke tio simple estos konfuza. Vi certe volas legi ekzemplon, kaj mi ankaŭ ŝatas praktikon por montri kio ne funkcias.

Ne bone funkcias tro demandi pri la Esperanto-movado. Novuloj scias nenion, kaj ili ne devas scii ion ajn, sed certe devas esti envolvitaj en la ludo. Eĉ parolantoj ne nepre konas detalojn de la movado, aŭ vere nur surface. Se vi demandas nur pri tio: pretiĝu por klara fiasko krom la kelkaj entuziasmuloj-nerdoj. Tro malfacilaj reguloj (pli ol unu): fiasko. Tro da demandoj pri la lando, kie estas la renkontiĝo, eĉ se oni devas nur elekti el 3 ebloj: fiasko. Ne estas interesa nur diveni, sen vere povi pripensi, ke oni povus iel certi pri la respondo. Tro malfacilaj Esperantaj-gramatikaj-vortaj demandoj: fiasko. Simplaj reguloj: bone! Drinkado-ludoj (modestaj): jes! Simplaj, amuzaj karto aŭ lertecludoj: certe! Klara kaj facila lingvouzado kun vortoj: kial ne?

Mia kazo el IJS 2013: estis demando, ke en la pasintaj 10 jaroj kiuj naciecoj estis TEJO-volontuloj en Roterdamo. Kaj se oni sciis la nomojn de la personoj, do aldonaj poentoj. Mi ne sufiĉe bone pripensis kiel doni la poentojn, do homoj, kiuj iomete tro volis gajni fuŝis la ĝojon de la ludo pro mia eraro. Tiu estis nur parto de la ludo, sed tamen. Kelkfoje homoj forgesas, ke temas nur pri ludo. Prefere ne faru tiujn opciojn pri aldonaj poentoj. Estu klare kio, kaj nur tio ricevu poentojn, sendepende de pliaj respondoj ktp. Ne estas juste por la novuloj kaj jes, estas homoj, kiuj prefere fuŝas la ludon por ĉiu ol ĝui la vesperon, kaj eventuale malgajni poentojn. Sed mi devas diri, la afero doloris al mi tre. Mi multe preparis por la vespero. Mi multe laboris pri ĝi, mi ĝojis kunlabori pri ĝi kun novuloj en la organiza teamo. Kaj parte ne funkciis. Mi eĉ nun iom malĝojas, kiam mi pensas pri ĝi. Krom tiuj aferoj kaj kelkaj fuŝoj (evidente) tiu somera renkontiĝo estis unu el la plej bonaj kiujn mi iam ajn organizis aŭ partoprenis, la etoso estis tiom agrabla, kaj – neforgesebla.

KKPS ludero el 2016: Oni unue ricevis la demandon, poste devis la grupoj decidi kion oni pensas, kiom da bonaj respondoj oni povas doni al la demando? (Ekzemple kiom da IJK-oj estis en urbo, kiu komenciĝas per iu litero?) Hm, kiel oni povas tion juĝi, se oni ne scias la literon? Ĉiu diris nombron nur por povi daŭrigi la ludon. Do poste oni ĵetis per kubo, kiu havas 20 flankojn kaj nur tiu grupo rajtas ludi, kiu diris la plej altan nombron, ke povas diveni plej multe da urboj kie estis IJK-oj. Poste la kubo havas numeron, kiu korespondas kun literoj. Kelkfoje kun pluraj, ĉar ja estas pli da literoj en la aboco ol 20. Oni atendas ĝis la teamo pripensas, ĉu scias sufiĉe da urboj. Tio daŭras unu minuton, ĝis la aliaj faras praktike nenion. La aliaj grupoj atendas. Aŭ atentas? Poste se la respondoj ne bonas, oni ne gajnas poentojn kaj iras al la sekva teamo kiu vetis la duan plej grandan nombron por eltrovi pri la urboj. Oni ĵetas, atendas denove minuton kaj vidas ĉu la teamo sukcesis aŭ ne. Se estas 5 teamoj, kaj vi estas tiu, kiu vetis plej malmulte, vi do atendas, ĉu la aliaj sukcesas.

La demando estas tre preciza, oni devas imagi ĉiujn literojn kaj IJK-urbojn. Komencanto eble konas la lokon de 1-2 urboj, aŭ eĉ ne unu. Ne povas aliĝi al la ludo, kaj multo de ĝi estas atendado. Repensante pri la reguloj nun, tajpante ilin mi iĝis nervoza kaj iritita. Imagu surloke. Ĉiuj demandis: kion ni faras nun? Kiu ĵetas? Ĉu ni nun ludas aŭ ne? Parte ankaŭ pro la manko de mikrofono, kaj la fakto, ke la demandoj, reguloj ne estis projekciitaj. Estintus pli facile kompreni kio okazas. Mi foriris por biero, atendis la revenon de trinkejestro kaj eĉ babiladis iom, poste revenis al mia teamo, kaj ni daŭre ne ludis. Eble la reguloj ne estis precize tiel, sed laŭ mia memoro io tre simile. Proksimume 4 paŝoj kaj plejparte nur movadaj temoj. Multaj spertuloj jam tute ne volas partopreni interkonajn vesperojn, do vi povas imagi, ke eĉ pli alte estos la nombro de novuloj, komencantoj, malspertuloj…

Oni povas lerni multe el tiuj spertoj. Fari multe pli rilate al halovino, envolvi homojn, kaj plisimpligi regulojn por kvizoj ekzemple plibonigos la sekvan KKPS-on. Kaj nepre forgesu organizi paralelan trejnadon. Estis etoseto, sed ĉefe pluraj apartaj grupoj pro la trejnado, aparte la skoltoj… do, estis nur semajnfineto. Kaj mi soifas.

Mi jam tre soifas. Mi volas havi tian senton kiel dum IJK en ’99 – do bone, tio ne eblas, neniam plu estos tiom nekredebla IJK, kiel en Veszprém tiam. Eĉ nun mia koro komencas pli rapide bati kiam mi pensas pri ĝi. Aŭ la sveda IJK en 2003 en Lesjöfors, vere bonega etoso, vetero, ĉarmeco, svedeco, loko kaj homoj, programo, ekskursoj, festado. Bonega. Aŭ pluraj IS-oj en Germanio, ekzemple tiu en Wetzlar, la IJS en Tiszafüred, en 2013. Mi partoprenas junularajn E-renkontiĝojn ekde preskaŭ 20 jaroj, kaj ne multe estis vere bonaj. Mi aŭdis pri tre bonaj IJF-oj, la 3 kiujn mi partoprenis ne estis aparte bonaj. Tiu en Bolsena en 2001 estis ĉarma, sed tamen. La pasinta brrr.

Pri la tuta afero mi skribas pro tio, ĉar ankoraŭ aŭguste mi babiladis kun nederlanda amikino, kiu estis organizanto en la granda skolta kunveno de Japanio en 2015. La ĵamboreo kunhavis pli ol 30mil homojn, ĉefe junulojn. Imagu la organizajn kapablojn, kiuj bezonatas por la okazigo de tiom grandega evento! Ĝi ja ne hazarde okazas nur ĉiujn 4 jarojn, kiel la olimpikaj ludoj. Sed tio estas la ideo. Kiam oni devas atendi, oni ne ofte havas ion, oni ja komencas soifi.

Momente la junulara Esperanto-movado tute ne estas sufiĉe forta por okazigi bonkvalitan IJK-on ĉiu jare. Ne nun malfortiĝis, tio okazis jam antaŭ almenaŭ 8-10 jaroj. Mi ne vidas veran ŝanĝon aŭ evoluon al plifortiĝo. Por havi veran internacian kunlaboron, kio estas IJK aŭ JES oni bezonas pli da homoj, kiuj kapablas bone organizi. Manpleno da aktivuloj ne sufiĉas. Se IJK ne okazus ĉiu jare, nur ni diru ĉiujn 2 jarojn (mi ne atendus 4, kvankam estus interese vidi kiom da homoj venus), pli da homoj venus kaj ĝenerale interesiĝus pri tiu evento. Pli volus nepre partopreni, kontribui, sperti kaj ĉeesti. Kaj, evidente eĉ pli grave: estus pli da tempo plani ĝin, kaj helpi al la organizantoj intertempe, varbi kaj bone informi. Bona laboro postulas multe da pripensado kaj tempo. Mi fakte pensas, ke homoj ne soifas, ĉar ili eĉ ne scias kion signifas suferi post bonega Esperanto-renkontiĝo. Iom post-droga sento, mi konstatas tion plene. La alia afero, kiun mi devas trakti estas, ke reta komunikado ne egalas al kunesto. Estas damne trompa afero. Oni kvazaŭ sentas konektitaj, sed tio estas falsa sento de konektiĝo. Antaŭ tro longe okazis al mi, ke mi babiladis tutan nokton Esperante en la gufujo, trinkejo, ludejo, antaŭ la manĝejo, ekstere, kie ajn… ne rimarkante, ke la suno leviĝis intertempe. Kiam vi iras dormi nur post la matenmanĝo… Ho, mi tre soifas.

Miaj larmoj fluas

Etikedoj

, , , , ,

Serioze, mi ne estas sufiĉe Esperanta nerdo por esplori sufiĉe da retejoj en Esperanto, pri Esperanto kaj tio videblas. Mi scias, ke tiu retejo neniel estas nova, aŭ por kelkaj amuza, sed miaj larmoj fluas, kiam mi legas ajnan artikolon de tiu ĉi retpaĝo.

Pleje plaĉas al mi tiu enskribo en eta bildo: “*Rimarku: kritikemo danĝeras en Esperantio. Publike kritiki povas kaŭzi al vi ricevon de merdpluvo.” (fonto kaj retejo)

Jes, mi jam ricevis merdpluvon. Konfirmite.

P.S.: Mia kunikleto nomiĝas Joga. Kia signo! Kaj nun mi reiras iom ridi.

Kaj tiam TEJO dungis min…

Etikedoj

, , , ,

Mi, kiu kritikas TEJO-n tagnokte decidis labori por ĝi. Kial? Fakte, mi ĉiam volis labori profesie por Esperanto. Ne por ĉiam kaj ne dum jardekoj, nur provi iomete. Vidi, kiel tio teorie povus ŝanĝi mian sintenon al la Esperanto-movado, al mia esperantisteco (kio tio estas entute?) kaj mia opinio pri TEJO. Aspektas tiel, ke tiuj ideoj eniri kampojn kiujn mi antaŭe kritikis de ekstere estas io, kio motivas min.

Mi jam laboris pri Esperanto, dum jaroj instruis ĝin al homoj, kiuj bezonis pasi ekzamenojn, sed tio tamen ne estas la sama afero. TEJO ja devas esti almenaŭ unu el la centroj, se ne la centro de la movado por junaj E-parolantoj kaj labori por ĝi devas doni al mi pliajn ideojn pri la stato de la movado.

Verdire mi ne sufiĉe bone vidis la laboron de TEJO antaŭe. Ĝuste pro tio mi decidis provi ricevi postenon kiel merkatikisto. Mi vidis tion, ke mi ne sufiĉe bone komprenas la agadon de TEJO, kaj decidis, ke povus labori pri tio. Mi certis, ke la organizo faras pli ol ĝi sukcesas montri, kaj ke estas aliaj aferoj al kiu ankaŭ indas porti pli da atento, kiel la agado de la Landaj Sekcioj. Tiu kampo gravas por mi, ĉar mi ĝis nun vidis la laboron de TEJO tra estante membro de landa sekcio, nome de HEJ, la Hungara Esperanto-Junularo.

Do, kion mi faras nuntempe? Plej ofte mi decidas kio estas afiŝita en la sociaj retejoj de TEJO. Sed tio evidente ne estas tiom facile ol vi pensas. Unue, mi devis analizi kaj vidi la aktivecon en tiuj kampoj por vidi kion uzi kaj kion prefere ĉesi uzi. Nun por TEJO estas facile, ke mi estas dungite kaj povas influi tiujn kampojn, sed mia tasko klare estos fari strategion, kiu povos helpi al la TEJO-volontuloj en la Centra Oficejo en Roterdamo kaj evidente ankaŭ la TEJO-estraranoj rilate al komunikado.

Mi ankaŭ proponos ŝanĝojn al la retejo de TEJO kaj helpos pri pli efike varbi kaj ĝenerale informi. Ni vidu kiel tio sukcesos. Momente la nombroj montras plian interesiĝon kaj la respondoj estas bonaj. Evidente nun se mi komencos skribi sekretojn kaj enajn klaĉojn mi rapidege estos maldungita.

Tamen tiom mi povas diri, ke internacie labori uzante nur la reton, kaj tiel agordi la laboron estas vere malfacila procezo, kaj mi ofte malpaciencas. Ankaŭ pro tio ĉar ni laboras en malsamaj tempoj dum la tago kaj la semajno. Sed mi jam nun povas diri, ke se vi havas ajnan demandon, proponon aŭ kritikon ne hezitu skribi al mi!